[al_jarid]

Nigdy się nad tym nie zastanawiałem, bo nie wracałem do "101 dalmatyńczyków" od czasu dzieciństwa, ale co właściwie Cruella de Mon zamierzała zrobić z tym futrem z psiej skóry? W sytuacji, gdy ukradziono 15 szczeniaków i prasa o tym trąbi, wszyscy wiedzą, że Cruella się interesowała ich kupnem, a nawet jest w filmie bodajże zasugerowane, że po tej kradzieży znajduje się ona pod obserwacją Scotland Yardu. I co teraz? Normalnie wyjdzie do ludzi w nakrapianym futrze zrobionym z dalmatyńczyków? Przecież przy całej tej aferze nie mogłaby się w czymś takim pokazać publicznie. Czy po prostu mam to rozumieć tak, że Cruella jest taką maniaczką futer (pada w filmie kwestia, że ona wręcz dla nich żyje), że wystarczy jej, że będzie takie futro mieć w swoim posiadaniu. I będzie się w nim przechadzać u siebie w mieszkaniu, z dala od ludzkich oczu.

Heh, inna zabawna rzecz, to że piosenka Roberta o Cruelli staje się radiowym hitem. Jakoś sobie tego nie wyobrażam, że ktoś sobie komponuje utwór o prawdziwej osobie wymienionej z imienia i nazwiska, gdzie przedstawia ją jako wcielenie zła, i zamiast być ciągany po sądach zbija na tym kasę. No już to widzę.

Plus za kota, który - rzecz niezwykła jak na kreskówkę z tego okresu - nie jest wrednym gnojem, tylko pomocnym i dzielnym bohaterem ratującym szczeniaki. Pozytywna kocia reprezentacja to dość progresywne jak na początek lat 60-tych. Ale w książkowym oryginale podobno jest kotką, więc trzeba odjąć punkty za gender-swapping ;)