[ugh]

Co kilka lat obowiązkowo robię sobie powtórkę, teraz okazja była szczególna, bo za miesiąc lecę do Japonii.

I cholera, za każdym yebanym razem film trafia w samo serducho. Klimat, muzyka, zdjęcia i performens obojga aktorów. Cud miód i orzeszki. Trudno o lepsze przedstawienie samotności, wyobcowania i poczucia, że jest się niepasującym puzzlem w zwiarowanym mieście, ze świecidełkami na każdym kroku i "dziwnie" zachowującymi się tubylcami.

Aż w końcu przypadkowo trafia się na bratnią duszę, która czuje się dokładnie tak samo. Mi w ich relacji podoba się to, że absolutnie nic nie jest wymuszone. Sądzę, że to zasługa improwizacji, która ponoć miała miejsce przy wielu scenach. Widać inteligencję i wyczucie Billa i Scarlett w sprzedaniu nam tej niesamowitej więzi, jaka narodziła się w tak krótkim czasie między Bobem i Charlotte. Aktorstwo, które umiejętnie to pokazuje widzom cenię najbardziej.

Oczywiście 10/10 i ta ocena nigdy nie zejdzie. Kiedyś obiecałem sobie, że spędzę noc w tym samym hotelu, chciałem to zrobić teraz, ale niestety mają remont i hotel jest zamknięty do 2025 roku. Ale ja tam jeszcze wrócę...