[Krismeister]

Jedna noc i spotkanie z tajemniczym sąsiadem, Harrym, całkowicie odmienia dotychczasowe życie Adama, mieszkańca opustoszałego londyńskiego bloku. W miarę rozwoju ich relacji Adama coraz bardziej pochłaniają wspomnienia z przeszłości. W pewnym momencie mężczyzna postanawia wrócić do miasteczka, w którym dorastał. Gdy trafia do rodzinnego domu, odnajduje swoich rodziców takimi, jakimi ich zapamiętał z dnia ich śmierci przed trzydziestu laty.

Zakładam temat, bo widziałem już zwiastun dwa razy w kinie i od tego czasu nie mogę się doczekać premiery. Dawno nie widziałem tak hipnotyzującego trailera. No i cały czas nucę "Always on my mind".

Premiera 9 lutego, can't wait głównie ze względu na Mescala ale i również Andrew Scotta, który podobno odegrał życiówkę.

[Krismeister]

Jako patron tego filmu na razie napiszę tylko, że spóźniłem się kurwa 5 minut i już miałem wkurw przez połowę filmu. Muszę pójść drugi raz. Przepiękny film, piękne zdjęcia, wspaniały dobór piosenek. Scott rewelacyjny, a Paul Mescal staje się moim ulubieńcem. Więcej po drugim seansie, na razie 9,5.10 ode mnie.

[PropJoe]

Dobry film. Było kilka takich momentów, w których wydawało mi się, że jest - nawet jak na moje standardy - zbyt ckliwie albo zbytnio eksponowany jest aspekt homoseksualizmu, ale ostatecznie film się broni. Najbardziej podobało mi się proste i dotykające sedna ugryzienie kwestii relacji z rodzicami i wszelkich konsekwencji i obciążeń wynikających z frustracji, niezrozumienia, traum na linii rodzic-dziecko. Jak się nad tym zastanowić to zaskakująco mało jest filmów tak bezpośrednio i celnie podejmujące kwestie tej może najważniejszej relacji w życiu. Z jednej strony miewałem lekki niedosyt wynikający, z tego że film bardziej się na tym nie skupia. Z drugiej strony, może i dobrze, że nie wymęczyli tego aspektu za bardzo - jakość i intensywność wynagradza ewentualne braki jakościowe. Na czele chyba ze sceną w łóżku.

Technicznie jest świetnie, na czele ze zdjęciami. Zajebiście i całkiem oryginalnie wyszło takie bardziej artystyczne Black Mirror.

Widzę, że Scott zbiera więcej pochwał, ale ja mam z nim taki problem, że wydaje mi się że stara się za bardzo i to czasami widać. Mescal jest ogólnie moim zdaniem lepszym aktorem i zasłużenie dostał łatkę najbardziej utalentowanego (nowego) aktora młodego pokolenia. Gra z dużo większą naturalnością i subtelniej a jednocześnie ma tysiąc razy więcej ekranowej charyzmy niż np. ten nieszczęsny Chalamet. Tutaj też moim zdaniem wyprzedza o pół długości Scotta, ale może to dlatego, że sama postać jest bardziej stonowana, więc łatwiej ją zagrać bez szarży.

Konstrukcja, pomysły scenariuszowe i szczególnie reżyseria też mucha nie siada, chociaż nie chce mi się za bardzo rozkładać warstw scenariusza na czynniki pierwsze. Biorę całość jako jedną niemal-impresję. Co jest też chyba plusem scenariusza - nic nie traci jeśli się nie ma ochoty na incepcyjne rozkminy. Nie, żeby to była jakaś mega skomplikowana łamigłówka...

Trochę nierówny film, z momentami może i nawet na okolice 9/10 - przy czym to nawet nie jest kwestia konkretnych scen tylko ogólnie falującego w trakcie seansu emocjonalnego zaangażowania i "kupienia" konwencji. Ostatecznie gdzieś pomiędzy 7 a 8 to będzie myślę uczciwa ocena. Może nawet bliżej 8.

[Krismeister]

Poszedłem drugi raz i znowu się spóźniłem xd i to w tym samym momencie, ale już jest na necie także nadrobiłem najebanego Mescala. Film roku jak na razie. Czekałem i dostałem to czego chciałem, a nawet więcej. Cały film to dla mnie jakiś sensoryczny trans/sen. Dawno nie widziałem tak pięknie zrobionego audiowizualnego filmu. Aż nie wiem, które sceny są lepsze, czy z Harrym czy z rodzicami. W każdym razie cały aktorski kwartet jest ge-nia-lny. Scott wypada super jako dorosły facet z dziecięcą traumą. Mescal jest tak naturalny, że on w tym filmie nie gra, on po prostu jest. Jego wątek okazał się dla mnie sporym zaskoczeniem, i to na plus. Rodzice super, Claire Foy w scenie coming outu odegrała reakcję matki przekonująco. Bardzo podobała mi się praca kamery, zbliżenia, pochylenia, mało takich udziwnień w dzisiejszym kinie, wszystko jest coraz bardziej statyczne. Czuję, że to będzie bardzo niedoceniony film. Dla mnie oba seanse to były nie lada doświadczenia i na pewno w domu obejrzę to jeszcze nie raz. Aha, na scenie pożegnania z rodzicami sam się wzruszyłem, szczególnie, że też moje dorosłe życie nadal nie uwolniło się od dziecięcych traum.

Daję 9,5/10.

Make love your goal.

[simek]

(23-02-2024, 14:18)Krismeister napisał(a): Poszedłem drugi raz i znowu się spóźniłem xd 

Opowiedz jak ty to robisz :)

[slepy51]

Film od wczoraj jest w sklepiku jakby kogoś interesowało.

[Krismeister]

Za późno wyjechałem, musiałem kupić coś do picia w sklepie, odlać się a jeszcze jakaś zjebana parka januszy kupowała bilety z popcornem przez 10 minut

[Pitero]

Właśnie aktorstwo w tym filmie jest tak GENIALNE, że od razu zapomina się o odtwórcach ról a wydaje się jakby niosła ich chwila i rozmawiali autentycznie, jak w filmie dokumentalnym.

Obok "Priscilli" to najbardziej niedoceniony film tegorocznych Oscarów. Dosłownie 0 nominacji.

Wysłane z mojego CPH2481 przy użyciu Tapatalka

[simek]

To jest mój największy problem z tymi nagrodami, że gdy już jakiś film wpadnie do szufladki "oscarowy faworyt" to zgarnia kilka-kilkanaście nominacji za wszystko co się da, a mniejsze filmy, które wypadałoby wyróżnić w jednej, czy dwóch kategoriach są pomijane. Andrew Scott powinien zastąpić Bradleya Coopera za pierwszy plan.

[Krismeister]

Oj tak zgadzam się co do Scotta. Za zdjęcia również powinien dostać. Może za montaż też? Scena w klubie po wciągnięciu ketaminy była genialna.