[Gieferg]

czyli coś jakby prawie Into The Wild II.
Oparte na historii Cheryl Strayed, która po śmierci matki się dość konkretnie stacza w narkotyki i przypadkowy seks, a sposobem na naprawienie życia ma być przejście 1100 mil przez Pacific Crest Trail. Wiele jest tu podobieństw do wspomnianego filmu Penna, choć i sporo różnic. Jest też trochę niezłej muzyki, choć stosowanej głównie do flashbacków przedstawiających życie bohaterki. W roli głównej Reese Witherspoon "trochę" starsza od odtwarzanej postaci, ale nie licząc niektórych flashbacków raczej w niczym to nie przeszkadza. W roli matki Laura Dern. Do Into The Wild jednak sporo brakuje, ale jak ktoś lubi takie klimaty, warto się zapoznać.

7/10

PS. dobra pierwsza scena, jako że sporo chodzę po górach, od razu się wczułem w sytuację.

I trochę muzyki:

Spoiler

[patyczak]

Z tych dwóch filmów wolę jednak "Dziką drogę". Mniej pretensjonalna i ciekawsza pod względem reżyserii - lubię ten dynamiczny montaż flashbacków.

[Gieferg]

Into The WIld wygrywa u mnie pod wieloma względami - zarówno pod względem pokazanych krajobrazów jak również muzyki, ma także bohatera, którego mimo wszystko jakoś bardziej jestem w stanie polubić (choć to z pewnością kwestia dyskusyjna). No i dużo bardziej zapadające w pamięć zakończenie, bo "Wild" kończy się jednak nagle i przy tym dość nijako.

Spoiler

Szłam, szłam, szłam, w końcu doszłam i teraz ułożę sobie życie na nowo. Nara.

Znajduję zdecydowanie mniej powodów, by do tego filmu wrócić (choć nie wykluczam, że to kiedyś zrobię).

[patyczak]

No, muzyką zdecydowanie wygrywa "Into the Wild" :D

[Gieferg]

W Wild poza piosenkami przy flashbackach, oraz muzyką grającą w świecie filmu (czy to koncert czy coś z radia) to nie wiem czy w ogóle była jakas muzyka.

[simek]

Obejrzałem wczoraj i jestem zaskoczony jak dobre to było. Najsłabszym elementem jest sama historia, myślę, że książka głównej bohaterki to musi być nudna buła na którą nie zwróciłbym zupełnie uwagi, jednak zekranizowane jest to kapitalnie. Film wygrywa przede wszystkim świetną reżyserią Vallée i zaskakująco ciekawym montażem (to cięcie z wzięciem gwizdka do buzi mnie rozwaliło :D ). Bardzo dobra jest również Whitherspoon: wg mnie najlepsza rola w jej karierze, ciekawsza od Walk the Line. Duży plus również za to, że nie ugrzeczniano niczego: trochę golizny, seksu i ćpania każdemu filmowi wychodzi na dobre :) Jest sporo fajnych scen, które windują film z poziomu "no, ładny", do "kurde, ale dobre!". Moja ulubiona to chyba wywiad z dziennikarzem "Hobo Times", ja rechotałem przy niej cały czas. W ogóle wszyscy ludzie, których Cheryl spotyka na drodze są ciekawi i coś wnoszą do opowieści, więc pod względem konstrukcji postaci to jest to po prostu solidna robota.
Ogólnie super film, daję 8/10, a co do obowiązkowego porównania z Into the Wild: ten jest lepszy, chociaż filmu Penna nie pamiętam zbyt dobrze, pamiętam, że mnie wkurwiał i że miał super muzykę.