[Glut]

Krótko: Altman przenosi prozę Chandlera do lat 70. I robi to tak umiejętnie że dostajemy jeden z lepszych filmów w jego karierze. Marlowe w wykonaniu Goulda to jedna z lepszych kreacji w historii kina i chyba moja ulubiona postać ever. Film posłużył za podwaliny pod Big Lebowskiego Coenów a główny bohater to praktycznie Spike z Cowboya Bebopa. No i do tego chyba pierwsza, absolutnie marginalna, rola Arniego. : )



Wybaczcie lakoniczny opis, ale mam lekki weekendowy niedowład umysłowy. Topik zakładam bo TLG jest filmem straszliwie zapomnianym, a absolutnie na to nie zasługuje.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=ZJGh2q1353I[/youtube]

[Azgaroth]

Wynudziłem się :) Elliott Gould był fantastyczny, ale to wszystko. Brak jakiejś ciekawej intrygi, emocji też niewiele. Cały film opiera się tylko na tym, że Marlowe snuje się z jednego miejsca w drugie wyglądając jak wymięta ściera. Było kilka fajnych momentów (końcówka), ale ogólnie jednak jestem rozczarowany.

[Mefisto]

Bo to nie jest typowe kino noir, a poniekąd wszak i pastisz (acz nie dosłowny). Altman tradycyjnie robi tu taką swoją satyrę społeczną (stąd np. rozbierana scena z Arnuldem - perełka swoją drogą), jednocześnie nie uciekając zbyt daleko od kryminału. Dlatego też intryga jest niejako drugorzędną sprawą, a film nie biegnie do przodu, tylko powoli prze ku nieuniknionemu. Bardzo fajnie tu są zresztą rozłożone akcenty - poza jedną świetną akcją Marlowe praktycznie nic nie rozwiązuje sam i nie angażuje w sprawę, a wszystko trafia do niego przypadkiem lub nawet samo przychodzi. Przez to film ma fajny klimacik - z jednej strony jest dalece bardziej luzacki, niż klasyczne noir, ale z drugiej klimat zagrożenia cały czas unosi się w powietrzu, lecz nie przytłacza widza, jak w Chinatown (w obu zresztą mamy kumulację napięcia z użyciem noża). No i wisienka na torcie - Marlowe w wykonaniu Goulda. Każdą scenę zaczyna od zapalenia fajka, dla wszystkich jest bardzo miły, ma swojską, sympatyczną twarz i nie klnie chyba ani razu - a mimo to potrafi dopiąć swego. Znakomita rola, która zresztą niesie ten film. Całość po latach znakomicie się zresztą ogląda na tle współczesnego kina - jest po prostu inna od tego, do czego kina na co dzień nas przyzwyczaja, a przy tym równie męska.

8 / 10

[simek]

Nadrobiłem. Bardzo fajny film, ale jednak trzeba dać mu pewną taryfę ulgową i nastawić się na snuja z cząstkową fabułą. Na szczęście dla mnie to żaden problem, więc bawiłem się wyśmienicie, bo czasami wystarczą mi cudowne lokacje, galeria barwnych postaci (właściwie o każdym z pierwszego i drugiego planu chciałbym osobny film, zwłaszcza o sąsiadkach ;)), wyborne aktorstwo, muzyka - klimat jest, że mucha nie siada. Dodaję do grona ulubionych filmów, ale ocena jednak nie spośród tych najwyższych, więcej niż 8/10 nie dam, bo mi fabularnie trochę brakuje, możnaby wymyślić coś bardziej angażującego równocześnie nie tracąc całego nastroju.

Film Altmana można połączyć z The Big Sleep (1946) Hawksa i oczywiście Inherent Vice (2014) P.T Andersona tworząc cudowny triple feature, przy czym wg mnie najlepsza jest Wada ukryta, później Wielki sen, a Długie pożegnanie na najniższym podium.