[zombie001]

Czterech? A nie było mowy o 5, 6?

[Szaman]

Druga część sezonu była na tyle lepsza, że mogę dać naciągane 6/10 mimo początkowych męczarni. Na końcu to wręcz chyba zorientowali się jak irytująco wypadły pierwsze odcinki i próbowano wymusić na widzu trochę ciepła dla tych rozwiązań. No trochę nawet skruszyło to moje zimne serce. Jak dla mnie to powinien być koniec serialu, oczywiście tak się nie stanie, ale tutaj naprawdę nie ma czego kontynuować. Nie wiem nawet czemu miała służyć zupełnie niepotrzebna scena na napisach. Najwięksi wygrani sezonu? Spece od efektów specjalnych i Maya Hawke, trzymam kciuki za jej dalszą karierę, ma w sobie coś charyzmatycznego. Przegrani? Harbour i Ryder. Serial dał im tak wiele, a teraz pozwolił sobie to odebrać. Ośmieszając ich, wytykając aktorskie niedostatki, wypisując fatalne scenki, pogłębiając irytację widza wobec wcześniej lubianych bohaterów.

Jakoś przeżyłem Never Ending Story, tak to już bywa jak tworzy się sceny pod udostępnienia w mediach społecznościowych. O wiele koszmarniejszy był cały długaśny wątek aluzji do Terminatora, żeby to chociaż zagrał na przykład Brian Thompson, albo inny aktor jakkolwiek kojarzący się z Arnoldem. Toporne i do zapomnienia, za to na pewno zapamiętam drugi kinowy seans paczki bohaterów.

[Gal Anonim]

Ja sobie tak ogladam jednym okiem i wydaje sie przyjemnie. Zabawne, ze w ogole nie czuje braków z powodu nie obejrzenia drugiego sezonu.

Rzeczywiście Maya Hawke fajna. Z przyjemnością mi się na nią patrzy - fajnie wypada na ekranie, a poza tym uważam, że wygląda bardzo uroczo (ale nie przypomina mi ani ojca, ani matki :P).

A Rosyjski Terminator, lol, i Hopper to jakas parodia.

[Mierzwiak]

Po drugim odcinku.

Trzeci sezon robi coś czego bardzo nie lubię - postaci które wcześniej były ważne i wokół których nawet kręciła się fabuła nagle stają się zbednymi popychadłami. Hopper jest żałosny (taka jest też gra Harboura, naprawdę ciężko się to ogląda), ale smutne jest zwłaszcza to, że scenarzyści nagle olewają i marnują Willa, który i scenariuszowo, i aktorsko wygrał moim zdaniem drugi sezon. Cała jego rola w drugim odcinku to pytanie kolegów czy zagrają w D&D i boję się że to jest maksimum pomysłów Dufferów na tego bohatera w S3.

Nie rozumiem też jak w kontekście przemiany Billy'ego (póki co najciekawszy wątek) można zupełnie zignorować to że Max jest jego siostrą i mieszkają pod jednym dachem? Niczego nie zauważyła? No ale władowali budżet w to centrum handlowe więc trzeba tam kręcić i nie, nawet klasyczny kawałek Madonny nie pomaga.

Ogólnie można odnieść wrażenie że bohaterowie cierpią na amnezję i poprzednie sezony nie miały w ogóle miejsca. Logika nakazywałaby by ludziom którzy przeżyli takie rzeczy od razu zapalała się lampka ostrzegawcza gdy tylko znowu zaczyna się dziać coś dziwnego, ale nie, tutaj nic takiego nie ma miejsca i nikt nie kojarzy faktów ani nie próbuje powiedzieć głośno tego, co oczywiste.

EDIT: "To muszą być oni!" No, Joyce na początku trzeciego odcinka jako jedyna przejawia posiadanie funkcjonującego mózgu. Jestem pod autentycznym wrażeniem.

Trzeci odcinek stopniowo porzuca pierdy z dwóch pierwszych (mam teraz wrażenie że było ich więcej) a w czwartym w końcu twórcy przypomnieli sobie o czym powinien być ten serial i akcja rusza z kopyta a to kto z kim na szczęście schodzi na najdalszy plan. Podobała mi się scena rozmowy Nancy z mamą.

[Khet]

(06-07-2019, 04:39)Mierzwiak napisał(a): Ogólnie można odnieść wrażenie że bohaterowie cierpią na amnezję i poprzednie sezony nie miały w ogóle miejsca. Logika nakazywałaby by ludziom którzy przeżyli takie rzeczy od razu zapalała się lampka ostrzegawcza gdy tylko znowu zaczyna się dziać coś dziwnego, ale nie, tutaj nic takiego nie ma miejsca i nikt nie kojarzy faktów ani nie próbuje powiedzieć głośno tego, co oczywiste.

Na początku też odniosłem takie wrażenie, ale potem w sumie zastanowiłem się nad tym i wydaje mi się to logiczne. Akcja pierwszych odcinków toczy się może na przestrzeni ilu, dwóch dni? Joyce jako jedyna zaczęła coś robić, bo rzeczywiście miała czas zauważyć, że dzieje coś dziwnego. 

Max chyba ani razu nie widziała przez ten czas brata na oczy. I biorąc pod uwagę, że Billy zazwyczaj zachowywał się jak psychopata, mogła nie skojarzyć faktów od razu. 

Will natomiast mógł początkowo ignorować swoje powracające symptomy, bo był zbyt zbyt zaangażowany w to, co się zaczyna dziać pomiędzy jego przyjaciółmi (przejmował się faktem, że paczka się rozpada, był zły na Mike'a itd). Dopiero kiedy przeszedł mały breakdown, uderzyło chyba w niego co rzeczywiście zaczyna się dziać. 

[zombie001]

(06-07-2019, 04:39)Mierzwiak napisał(a): Trzeci sezon robi coś czego bardzo nie lubię - postaci które wcześniej były ważne i wokół których nawet kręciła się fabuła nagle stają się zbednymi popychadłami. Hopper jest żałosny (taka jest też gra Harboura, naprawdę ciężko się to ogląda), ale smutne jest zwłaszcza to, że scenarzyści nagle olewają i marnują Willa, który i scenariuszowo, i aktorsko wygrał moim zdaniem drugi sezon. 

Niby tak, ale też nie oceniałbym tego negatywnie. Dzięki takim poczynaniom scenarzystów mamy większe urozmaicenie historii. Gdyby fabuła znowu skupiała się na Willu to byście narzekali, że copy-past drugiego sezonu. A tak to przynajmniej są konsekwentni i z sezonu na sezon modyfikują ten aspekt w serialu:
- 1 sezon skupiał się na paczce przyjaciół, którym w dziwnych okolicznościach zaginął kumpel - a pierwsze skrzypce grali  Mike i Nastka,
- w 2 sezonie ciężar opowieści przeniesiono mocno na Willa, bo niejako tego wymagała taka, a nie inna fabuła z Łupieżcą, mocno rozwinięto też backstory Nastki, 
- 3 sezon stara się już traktować każdego bohatera po równo, jednocześnie rozwija w ciekawy sposób losy postaci wprowadzonych w poprzednim sezonie (Billy!) i do tego wprowadza nam w bardzo przystępny sposób kolejną fajną bohaterkę. 
Wydaje mi się, że jesteście też trochę za ostrzy dla Hoppera. Może nazbyt teoretyzuje, ale myślę że wychowywanie dzieciaka (z supermocami), które wchodzi w wiek nastoletni i przeżywa okres buntu, to nie jest wcale taka prosta sprawa. Zwłaszcza, że Hop miał sporą przerwę od tego typu rzeczy. Na początku też miałem mieszane uczucia co do takiej ewolucji tej postaci, ale mam wrażenie że scenarzyści całkiem sprawnie uchwycili problem trudów rodzicielstwa. Rodzicielstwa, które nieco wypacza nam charaktery :) Na moje to to wcale nie był regres postaci, tylko naturalny krok w przód, w tego typu sytuacji.  

[Szaman]

Nie wiem czy takie urozmaicenie, finał i cała fabuła w końcu znowu sprowadzają się do tego samego

Spoiler

czyli zatkania dziury która jest tutaj promieniem strzelającym w niebo który kilka lat temu prześladował superprodukcje

a kreskówkowi Ruscy zamiast ponurych, amerykańskich naukowców mają odwracać uwagę od powtarzalności.

[zombie001]

Nie no, nie przesadzaj, ta powtarzalność to bardzo duży ogólnik -

dot 3 sezonu

w poprzednim sezonie przecież nie zginął nikt tak istotny, jak tutaj (choć co do tej jednej postaci, to nadal pewna niewiadoma) i zazwyczaj to 11 rozwiązywała za nich wszystkie problemy, a w 3 zdecydowano się na inne rozwiązanie.

Więc finał to nie taka znowu kopia kopii.

Wiem, niby znowu walczą z tym samym, ale w innej formie. Z tym, że to było wiadome już od ostatnich scen sezonu 2 :)
Nikogo w tym aspekcie nie oszukiwano, a i myślę że Łupieżca jeszcze powróci w jakieś formie. Wygląda na to, że to Arch-nemesis całej serii.
Tutaj generalnie przydałby się jakiś lepszy wróg pośredni. W poprzednich seriach poniekąd byli nim Modine i ci amerykańscy naukowcy, tutaj mieli być to Ruscy. No ale nie do końca im wychodzi ta kwestia.

Co do tej kreskówkowości Rosjan i ogólnego komediowego tonu sezonu, to mam wrażenie, że na którymś etapie produkcji jakiś ważny decydent stwierdził, że sam koncept tego potwora jest tak obrzydliwy i ponury, że trzeba jakoś rozweselić całość i Dufferowie się posłuchali i przerobili nieco sezon pod bardziej lajtowe tony :/


Btw. Tak mi się skojarzył finał tego sezonu z "Dniem Niepodległości" i "Pacific Rim" i idąc tokiem mody na fabularny rozwój ich sequeli sequeli, to gdzieś tak w 5 sezonie

Spoiler

Nastka i cała ekipa młodzików powinni wyruszyć do "Upside Down" i spuścić osobiście łomot Łupieżcy.

xD

[Mierzwiak]

@zombie
Ale ja nie chcę by fabuła znowu kręciła się wokół Willa, po prostu nie podoba mi się że przez dwa odcinki i większość trzeciego jest on tu zupełnie zbędny. To zresztą nie tak że ustępuje miejsca innym bohaterom, bo przez te, powiedzmy, 2,5 odcinka większość wątków reszty postaci to nie jest jakieś nie wiadomo jak ważne co i nadaje się wyłącznie do wywalenia.

Hopper natomiast z początku zachowuje się jak rodzic z serialu Disneya, brakuje tylko śmiechów w tle. Położenie nacisku na bycie ojcem nie jest złe, złe jest tu aktorstwo i sposób w jaki zostało to napisane. Naprawdę nie dało się inaczej?

[Mierzwiak]

Odcinki 4-8 to ta lepsza część sezonu, ale widzę po opiniach że wiele osób dało się omamić nowemu, kolorowemu opakowaniu w postaci centrum handlowego i podziemnej bazy przez które wydaje im się że zobaczyli coś nowego.

Błąd. To jest wtórna w każdym calu powtórka z rozrywki, która drepcze w miejscu i nie posuwa naprzód ani bohaterów, ani tym bardziej historii i mitologii świata przedstawionego. Nie tylko nie dowiadujemy się niczego nowego o upside down, ale w tym sezonie go praktycznie nie ma. No ale jest taki sam portal jak w S2 i tak jak w S2 chodzi o jego zamknięcie. Yaaaay. <chrapie> Zakończenie zostawia nas w tym samym miejscu (z wyjątkiem kilku nieistotnych detali), co poprzedni sezon, przecież to są jakieś kurva żarty.

Scena w trakcie napisów jasno pokazuje, że pomysłów ci panowie żadnych nie mają.

6/10

[Gal Anonim]

Motyw "wyznania tajemnicy" Robin w taki sposób głupkowato filmowo skomplikowany nie wiem po co. Żeby zmusic Steve'a do jakiegos wyznania czy co? Nie widze zadnego sensu, żeby jakakolwiek miala mowic o tym w taki sposob, jak mowila Robin - jedyne wytlumaczenie to tworcy chcący zrobić dodatkowy "zwrot akcji".

Acz podoba mi się atmosfera w scenie Steve'a i Robin w toalecie, choć to kalka totalna. W ogole ich watek to chyba najfajniejsza czesc. Reszta to nuda, a glowne dzieciaki sa absurdalnie wrecz dla mnie nie angażujące. Nie czuje w ogole uroku ich miłosnych odkryc, ani komplikujacych sie relacji.

Wciaz nie czuje braków po odpuszczeniu drugiego sezonu. Musial byc naprawde dobry :p

[Proteus]

Dzieciaki z sezonu pierwszego, wyrosły z tego wieku, gdzie są małe i urocze i weszły w etap pre-teen, gdzie wkurwiają mnie niemiłosiernie. Aktor grający Mike'a wyrósł na taką ciapę z syndromem wiecznego bitch face'a, że identyfikowałem się z Hooperem, który chciał mu wpierdolić.

Generalnie to oglądało się przyjemnie, ale tak jak po zaledwie roku, pozapominałem większość plot pointów z drugiego sezonu, tak i ten pewnie szybko wyleci mi z głowy. Bo widać wyraznie to, co widać było już w przypadku drugiego sezonu, ze premise tego serialu, bardzo szybko może ałtstej ic łelkom. Klimat i pięknie, klimatycznie rozwijana, małomiasteczkowa tajemnica pierwszego sezonu, zamieniają się w rozwodnione, rozszerzone s-f uniwersum, które już zaczyna mi nieco powiewać.

Chociaż przyznam, że momentami widać, że twórcy ładnie potrafią poprowadzić postaci (jak np. przemiana Steva w drugim s.) i chwilami było widać tego przebłyski.

Córka Ethana Hawka bardzo fajnie wypadała.

Wzruszyłem się przy liście Hoopera, ale czwarty sezon, obejrze pewnie bardziej z obligacji niż z tego, że autentycznie czekam. S1 > S2 > S3

[Gal Anonim]

(07-07-2019, 02:19)Proteus napisał(a): Dzieciaki z sezonu pierwszego, wyrosły z tego wieku, gdzie są małe i urocze i weszły w etap pre-teen, gdzie wkurwiają mnie niemiłosiernie. Aktor grający Mike'a wyrósł na taką ciapę z syndromem wiecznego bitch face'a, że identyfikowałem się z Hooperem, który chciał mu wpierdolić.

To.

Nie wiem czy to fakt, ze nie ogladalem drugiego sezonu i ten Billy byl jakims gnojem, ale dziwi mnie, że ruda siorka tak lajtowo przyjmuje jego przemiane w potwora i zdaje sie nie przejmować tym, że coś go opanowało, tak jakby miała pewność, że to się da odwrócić albo jakby miała go w nosie.

I jeszcze jedno: szkoda, że nie stworzyli ciekawszego projektu potworów. Już w jedynce był nudny, ale skoro jednak ewoluował to żal, że nie spróbowali czegoś bardziej wyjątkowego niż kupa mięcha z mięchomackami.

Szkoda też, że nie poszli troche bardziej w Inwazje Porywaczy Cial.

[shamar]

Czyli miałem znowu rację. im dalej, tym gorzej i serial skończył się na pierwszej serii

[Mierzwiak]

(07-07-2019, 02:19)Proteus napisał(a): Klimat i pięknie, klimatycznie rozwijana, małomiasteczkowa tajemnica pierwszego sezonu

No właśnie, w pierwszym sezonie razem z bohaterami odkrywaliśmy o co chodzi, teraz żadnej zagadki nie ma, bo od pierwszego odcinka wiadomo co się dzieje. Bohaterowie prowadzą śledztwo w sprawie czegoś co my już wiemy, a odkrycia których dokonują prowadzą tak naprawdę donikąd.
Mind Flyer chce się przedostać do naszej rzeczywistości? Nic nowego, chciał to zrobić już poprzednio.
Rosjanie chcą otworzyć przejście? No chcą, to samo które poprzednio zostało zamknięte, ale po co? Nie wiadomo.

Nie płynie więc z tego żadna wiedza ani dla bohaterów, ani dla nas. Tak jak napisałem: historia i mitologia utknęły w miejscu, a biorąc pod uwagę że portal zamknięto (jak poprzednio) a Mind Flyer został w upside down (jak poprzednio) nie chcę nawet myśleć jakąż to oryginalną historię zobaczymy w S4.

No i czy tylko ja odniosłem wrażenie że dwa główne wątki w ogóle się ze sobą nie łączą? Jasne, to dzięki temu że Ruscy probują otworzyć portal cząstka Mind Flyera z naszego świata się uaktywnia, ale oni nie mają pojęcia jakie są skutki ich działania, a Mind Flyer nie ma o tym nawet pojęcia, w przeciwnym razie logicznie byłoby mieć tam na miejscu kogoś swojego. Do samego końca nie przekonali mnie że to jedna fabuła, raczej dwie które toczą się obok siebie i ani na chwilę nie splatają na końcu.

Neverending Story jest nawet urocze, ale trwające prawie 1,5 minuty wykonanie piosenki w momencie gdy dla bohaterów każda sekunda jest na wagę złota?!

[marsgrey21]

Ja jeszcze dodam, że pierwszy sezon subtelnie pokazywał, że akcja dzieje się w latach 80 i nie epatował tym, bo najważniejsza była opowieść i tajemnica. Teraz zaś fakt, że akcja dzieje się w latach 80 jest wręcz najważniejszym punktem programu, bo co chwile pojawiają się nowe piosenki, odniesienia i nawet fabuła opiera się o filmy z lat 80.

Tajemnicy już nie ma, bo wszystko jesteśmy w stanie przewidzieć, więc oglądamy beznamiętnie śledztwo Jonathana i Nancy z którego nie wynika nic ciekawego, a samych postaci też jest za dużo i zbyt często łamią czwartą ścianę i komentują reakcje fanów co całkowicie wybija z rytmu.

[Mental]

marsgrey21 napisał(a):Teraz zaś fakt, że akcja dzieje się w latach 80 jest wręcz najważniejszym punktem programu
(...)
samych postaci też jest za dużo i zbyt często łamią czwartą ścianę i komentują reakcje fanów co całkowicie wybija z rytmu.

Zauważyłem to już w drugim sezonie, który uważam za mega słaby. Trzeciego nie zamierzam nawet oglądać, bo wiem, że w stosunku do drugiego będzie katastrofalnie słaby.

[marsgrey21]

To dokładnie ta sama sytuacja co z drugim, jest wiele momentów które są fajne, dają frajdę, ale jest też wiele przy których się ziewa. Na pewno akcja jest o wiele ciekawsza i bardziej zróżnicowana, efekty też lepsze i cały sezon jest dynamiczniejszy, ale to nie zmienia faktu, że to wciąż nie jest poziom pierwszego sezonu, gdzie wszystko grało i buczało.

I niestety przesadzili z humorem, który teraz wyskakuje jak w filmach marvela i w środku walki o przetrwanie wyskakują gagi które są maksymalnie przeciągane aż do momentu, gdzie zaczynają denerwować. Postacie też są dziwnie poprowadzone, bo właśnie przez humor dziwnie reagują na wiele sytuacji, najlepiej to pokazuje relacja Max i Billy'ego, która powinna w tym sezonie być w centrum, tymczasem jest pokazana po macoszemu i praktycznie dzieje się w tle.

Ten sezon wygląda trochę tak jakby to fani pisali scenariusze, a twórcy sami nie wiedzieli co chcieli opowiedzieć, albo wiedzieli i skończyło się to na sezonie pierwszym, bo od początku drugiego sezonu, forma stała się ważniejsza niż treść.

Jeszcze odnośnie Billy'ego, w drugim sezonie potrafiono jedną sceną z ojcem nakreślić tą postać, zaś monologiem Max wyjaśnić ich relacje i historie, a w tym sezonie pomimo iż cała fabuła toczy się wokół Billy'ego, nie zrobiono nic z tą postacią, poza bieda flashbackami. Przecież aż się prosiło by właśnie znowu skonfrontował się z ojcem, ale najwyraźniej cała akcja musiała się odbywać w jednym miejscu.

[harlequinade]

Joyce i Hopper byli dla mnie najlepszą częścią sezonu :D

DRIVE, JOYCE, DRIVE

Spoiler

Hopper na pewno żyję, ale jeśli się okaże że Ruskie trzymają tego doktora z sezonu 1 a nie Hoppera to się wkurzę i nie oglądam dalej

[marsgrey21]

W ogóle to oddział lodowy i łysy orzeł to najlepsze postacie z 3 sezonu.