[patyczak]

Na początku byłem zachwycony, ale ostatnie odcinki też mnie rozczarowują - mam wrażenie, że twórcy sami się gubią w tych warstwach czasowych, ale największa wada: jest po prostu nudno.

[Corn]

Ja za to jestem rozczarowany, że znowu mamy wątek z pedofilskim kręgiem i odgrzewany kotlet z 1 sezonu. Miałem nadzieje, że będą fan service'ować klimatem i zabawą czasem, ale widzę, że już nawet musieli się pośrednio podpiąć pod pierwszy sezon. Meh

[Arahan]

Bo jak zrobili coś innego w drugim sezonie to ludzie narzekali. Nie dogodzisz.

[Corn]

No tak, to że mało interesujące są machlojki deweloperów, nie oznacza, że trzeba non stop wałkować temat pedofilii ;)

[Mental]

Samograj czeka - historia Rusta, gdy działał undercover przed otrzymaniem roboty w Luizjanie.

Założę się, że Matthew McConaughey przyjąłby ofertę powrotu na plan TD bez zastanowienia.

[nawrocki]

No i po finale.

Cytując klasyka, niczego nie oczekiwałem, a i tak czuje sie rozczarowany. Jedyne, co w mojej opinii różni ten sezon od poprzedniego to fakt, że ten udało mi się obejrzeć w całości. Intryga jest tutaj tak samo nieciekawa, a niezłe kreacje aktorskie giną w rozlazłej całości. Niby zmontowane i wyreżyserowane jest to na tyle znośnie, że odcinki jakoś zlatują i nie czuć żenadą, ale to raczej nie jest coś, co chciałbym przeczytać w opiniach o swoim serialu, zwłaszcza takim, który jednak wyraznie celuje w bycie czyms wiecej, niż byle jaką, kryminalną historyjką - a tym niestety po części jest.

Te wszystkie zabawy z planami czasowymi szybko nudzą, a postacie zarówno Aliego jak i Dorffa nie są na tyle ciekawe i nie mają aż takiej chemii, żeby znacząco wpłynąć na całokształt i sprawić, żeby te 8 godzin było warte oglądania. No bo umówmy się - nie było. W dawkach cotygodniowych jakoś wchodziło, ale gdyby wypuścili to w całości, pewnie dałbym sobie spokój w połowie.

Owszem, może zagadka kryminalna nie była tutaj najważniejsza - w końcu tytuł serii zobowiązuje i na pierwszym planie faktycznie jest tutaj detektyw, jego życie, przedstawione dosć kompleksowo, przyznaje, i impakt, jaki nierozwiązana sprawa w nim wywołuje również, ale nie jest to w tym wypadku ani nic odkrywczego, ani przesadnie ciekawego. Wgląd w prywatność, ukazanie wpływu pracy na życie osobiste w pierwszej serii wypadł o wiele bardziej przekonująco i intrygująco, tutaj Pizzolato się tylko nieudolnie powtarza, serwując na dodatek "nowość" w postaci zaników pamięci - co na papierze może i było dość ciekawym konceptem, ale w praktyce wywołuje jedynie wzruszenie ramion.

[Kuba]

Jakby ten serial miał 4 odcinki i był jedynie dramatem (lepiej napisanym i pogłębionym) to sprawdziłby sie znacznie lepiej. Jako kryminał, leży. Całość sie przyjemnie i sprawnie ogląda, ale to nie wystarczy. Formalnie to głównie kopia pierszego sezonu, zdjęcia i muzyka dość nieudolnie próbują nadać produkcji groźnego klimatu i kompletnie nie pasują do opowiadanej historii. Ali jest świetny do połowy a potem kompletnie sie rozkłada i jedyne emocje pokazał w paru scenach swojej najstarszej wersji. Zdecydowanie przebił go jego partner który z odcinka na odcinek grał coraz lepiej. Obu przeskoczył McNairy ktory w 6 epizodzie zaprezentował chyba najlepsze aktorstwo ze wszystkich w tym sezonie.
Zabrakło pazura w kluczowych momentach, jakiegoś konkretnego punktu kuluminacyjnego i większej liczby emocjonalnego bagażu.

[Mental]

Ten sezon to był jakiś wyrafinowany trolling czy ja czegoś nie łapię?

Spoiler

Skończyło się tak, że nie było żadnej pedofilskiej konspiracji, a dziewczyna jedynie uciekła, sfingowano jej śmierć i teraz prowadzi sobie spokojnie życie z córką i mężem na przedmieściach?

Jeśli tak, to dlaczego jej ojciec, Tom Purcell...

Spoiler

w 6 odcinku wchodzi do różowego pokoju, ukrytego za pancernymi drzwiami, za jego plecami pojawia się ochroniarz, a w następnym epie widzimy go martwego z dziurą w głowie i listem pożegnalnym napisanym na maszynie?

Pomóżcie mi, bo zaraz krew mnie zaleje, że straciłem ponad 8 godzin na coś takiego.

[Vallo]

Zostaje zabity aby nie wyszło na jaw zabójstwo brata i handel dziećmi.

[Corn]

Pierwsze wrażenie było na nie, ale im dłużej o tym myśle tym lepiej oceniam ten sezon. To nie była klasyczna intryga kryminalna na jaką się nastawiłem po pierwszym odcinku, ale to historia o budowaniu i rozpadzie rodzin. Każdy wątek w tym sezonie dotyczy rodziny i wagi jej posiadania (lub nie) na sprawę, czy to postaci Alego, czy Dorffa, czy syna Alego, który sypia z dziennikarką, czy rodziny, która straciła dzieci jak i rodziny, która zbudowała się na końcu.

[patyczak]

Mental,

Spoiler

sprawa okazała się dużo mniej złowieszcza (jeżeli chodzi o same zniknięcie dziewczynki, bo żadnej siatki pedofilskiej nie było), ale ten ochroniarz Hoytów zabił ojca i matkę. Czy na polecenie szefa czy to jego własna inwencja, żeby prawda nie wyszła na jaw - tego się nie dowiemy, no ale trupy były.

A moja opinia:

Spoiler

Finalnie jestem trochę rozczarowany, bo momentami ten sezon był po prostu rozciągnięty oraz nudny, zbyt często olewano śledztwo i skupiano się na prywatnym życiu bohaterów, a na końcu sprawa okazała się dużo bardziej zwyczajna niż moglibyśmy oczekiwać po takiej podbudowie i trzydziestu pięciu latach. Z drugiej strony, uczynienie tych relacji Haysa z żoną i jego demonów centralnym punktem fabuły bardzo mi się podoba. To fajni, nieźle napisani i wspaniale (szczególnie Ali) zagrani bohaterowie. Problem w tym, że twórcy trochę nieudolnie (może po prostu chcą nas oszukać, zmanipulować albo nie potrafią odpuścić i chcą zjeść ciastko i mieć ciasto) lawirują między klasyczną detektywistyczną opowieścią z poszlakami i satysfakcjonującym rozwiązaniem, skonwencjonalizowaną i wyidealizowaną przez ekran a opowieścią w stylu "Zodiaka". Film Finchera charakteryzuje pewna naturalność, bo dużo lepiej odgrywa przypadkowość życia. Typowy kryminał zawsze musi mieć rozwiązanie, śledczy zawsze w końcu musi trafić na ślad - można powiedzieć, że świat nie jest tutaj przypadkowym chaosem, tylko jest zaprojektowany i rządzony przez jakieś prawa. W "Zodiaku" jest inaczej, tam detektywi muszą mierzyć się z możliwością, że może wcale nie uda im się rozwikłać zagadki, bo sprawa nie jest pudełkiem puzzli.

I nowy sezon "Detektywa" chce być trochę jak "Zodiak", chce pokazać przypadkowość życia (i śledztwa), że nie wszystko zawsze da się rozwiązać, a jeżeli już - to raczej dzięki zbiegowi okoliczności albo długo po czasie, że ślady, dowody i poszlaki nie są odpowiedzią na wołanie śledczych. A zarazem twórcy wpisują nowy sezon w taką skonwencjonalizowaną, kryminalną historię, w której - w odróżnieniu od rzeczywistości - zawsze da się dotrzeć do satysfakcjonującego rozwiązania, a winni zostaną ukarani. Za dużo w nowym "Detektywie" podrzucania tropów, manipulowania widzem i sugerowania wybuchowego rozwiązania jak na fabułę w stylu "Zodiaka", ale równocześnie zbyt często odchodzi się tu od śledztwa, skupia na problemach wynikających z niemożności domknięcia sprawy i serwuje niesatysfakcjonujący finał jak na klasyczny kryminał.

Na szczęście na końcu twórcy przekuwają to niezdecydowanie w zaletę, więc nie uznaję tych ośmiu godzin za stratę czasu i jestem w miarę zadowolony. Pytanie Rolanda do Haysa"czy satysfakcjonuje cię takie rozwiązanie?" i negatywna odpowiedź pokazują, że serial jest w tej kwestii "samoświadomy". Idealistyczna wizja podrzucona przez "ducha żony" nie ma nic wspólnego z prawdą, to po prostu fantazja starego człowieka, obrona przed bezsensowną rzeczywistością. Hays bardzo pragnie satysfakcjonującego finału. A zarazem widz również chciałby, żeby zaginiona dziewczynka znalazła szczęście u boku rodziny. Ostatni odcinek każe sobie zadać pytanie, na ile to twórcom nie udał się ten sezon, a na ile po prostu - jako widzowie - byliśmy niewolnikami swoich przyzwyczajeń do gatunku. W jakim stopniu byliśmy w tym samym miejscu, co główny bohater, nie mogąc pogodzić się z tym, że świat czasem nie udziela nam odpowiedzi i oczekując klarownego rozwiązania jak z dobrego kryminału.

Podsumowując, serial rozczarowuje mnie jako historia detektywistyczna, ale kiedy spojrzę na całość, jak na opowieść o tym, co z życiem robi nierozwiązana sprawa (albo meta-opowieść o tym, co z widzem robi nierozwiązana sprawa i jak wyidealizowana fikcja różni się od prawdziwych zbrodni, w których często do sensownego rozwiązania w ogóle nie dochodzi), to już jest całkiem nieźle.

Pierwszy sezon zakończył się optymistyczną - i przez to trochę z dupy wziętą - konkluzją Rusta, że świat jest z gruntu sensowny, że światłość wygrywa, bla bla bla. A tu jest wręcz przeciwnie: to wszystko chaos i przypadki i jeżeli światłość wygrywa, to tylko dlatego, że to sobie wkręciliśmy.

[Nemo]

3 Sezon nawet gorszy od 2

Enviado desde mi Mi A1 mediante Tapatalk

[patyczak]

No tak, pierwszy sezon był wybitny, więc to nic dziwnego :D

Nie miałeś na myśli drugiego?

[Mental]

Corn napisał(a):to historia o budowaniu i rozpadzie rodzin

Następnym razem wolałbym jednak dostać jakieś ostrzeżenie, że będę oglądał psychodramę o "rozpadzie i budowaniu rodzin". Zaoszczędziłbym sobie 9 godzin i sporo wkurwiania się. Te 9 straconych godzin spokojnie mógłbym przeznaczyć na powtórkę drugiego sezonu.

[Kuba]

To jest bardzo spoko pomysł i miał wielki dramatyczny potencjał. Ale żeby to sie udało całość powinna być zamknięta w kilku odcinkach i stawiać w 100% na rodzinny dramat, bez zabaw w kryminalną otoczke.

[Mental]

Wtedy nikt nie dałby się nabrać i oglądalność wynosiłaby kilkaset osób na odcinek.

[yacajackowski]

Leżę w szpitalu to wykupiłem HBOGo i zrobiłem sobie Maraton z True Detective.

Pierwszy sezon to arcydzieło, historia, postacie, aktorzy, realizacja. Wszystko zagrało w 100%. 10/10 - uwielbiam i będę wracał nie raz.

Drugi sezon jest bardzo dobry, historia gorsza, natłok postaci o których nic nie wiemy albo pojawiają się na chwilę a okazują się najważniejsze ale aktorsko i realizacyjnie to najwyższa półka. 8/10 - genialna II połowa sezonu, na pewno wrócę.

Trzeci sezon. Gdyby nie Dorf i Ali (w tej kolejności) to bym nie zdzierżył tego Klanu od HBO. Zanudzony prawie że do limitu, kilka dobrych scen ale zakończenia domyśliłem się gdzieś tak przy 4 odcinku. Realizacyjnie jest bardzo dobrze ale mieszanie czasów to zabawa dla zabawy. 5/10 - znudzony, wrócę jak wszystkie inne rzeczy które chce obejrzeć się skończą.

[Nemo]

1. Stephen Durff lepiej wypadł niż Ali. Do tego ma zaj#bisty glos, jakby przed pójściem na plan wypalił cygaro i wypił szklaneczkę whisky.

2. Ostatni odcinek jakaś pseudo Oda Pizzolatto do Aliego.

Co dalej?

Mental podał już przepis na samograja: Cohle w Houston jako undercover. Inne pomysły? Może MP tropiące osobę, podejrzaną o zamordowanie kilku oficerów w czasie Wojny w Wietnamie? True Detective tropiący brutalne potrójne morderstwo w samym środku LA Riots w latach 90-ych?

Lokalizacja: Alaska, Maine, Tennessee.

Enviado desde mi Mi A1 mediante Tapatalk

[yacajackowski]

Ja bym proponował żeby Pizza skupił się na detektywach i ich pracy zamiast na jakiś osobisty blurbach z ala TVP i rodzinne sprawy.

[Rozalia]

Ja do polowy ostatniego odcinka byłam pewna,

Spoiler

ze to słodko-szczęśliwe zakończenie to była ustawka ze strony syna Aliego i Dorffa, żeby starego trzymac w domu i żeby mu się wydawało, że rozwiazał sprawę i ze dziewczynce nic przerażajacego sie nie stalo... Bo caly ten motyw z podstarzalymi detektywami wygladał na totalnie nierzeczywisty i ustawiony... Ze nagle im sie wszystko tak prosto zaczęlo rozwiązywać i bez problemu dotarli po nitce do kłębka. A koleś ktorego szukali dekadami po prostu stal w aucie pod domem gotowy wyznać awoje grzechy i prosić o wymierzenie kary.... No kurde... Liczylam na jakiś twist, ze stary siedzi szczesliwy i spokojny a my mamy jakieś niedopowiedzenie, ze jednak to nieprawda i dziewczynka byla w jakims kregu pedofili czy cos w tym stylu... A twist jeszcze dołozył cukru i wiekszej ilosci szcześliwosci...

Meh. No nie wierze w to zakonczenie, masakra...

Wysłane z mojego SM-G930F przy użyciu Tapatalka