[Mierzwiak]

Wielokrotnie trafiałem na opinie, jakoby Insidious było jednym z najlepszych (najlepszym) horrorem ostatnich lat, filmem autentycznie przerażającym i tym podobne. Do tego typu opinii trzeba oczywiście podchodzić z rezerwą, zwłaszcza że Amerykanie robią w portki z byle powodu (patrz: Paranormal Activity, swoją drogą Insidious to film tych samych producentów), no ale że w rolach głównych wystąpili Patrick Wilson i Rose Byrne, pomyślałem że może faktycznie jest to coś niezłego, nawet pomimo osób reżysera i scenarzysty Piły. Byłem w błędzie.

Zaczyna się nieźle, choć już od pierwszych sekund Wan serwuje mega przesadzoną muzykę (zbyt mocno inspirowaną Lśnieniem) i strrrraszną Babę za oknem. Że co? To ma być straszne? Ale jakoś o tym zapomniałem, bo oto Wilson i Byrne razem z trójką dzieci wprowadzają się do nowego domu i zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Przyznaję, w kilku momentach filmowi udaje się wytworzyć nawet niezgorszą atmosferę grozy (najlepszy jest chyba moment w którym

Spoiler

Byrne wbiega do pokoju najmłodszego dziecka i ktoś stoi przy łóżeczku).

Jeden z ich synów wpada w tajemniczą śpiączkę i stopniowo film zbacza na tor, w którym z potencjalnego horroru zamienia się w groteskową komedię. Duch chłopca tańczący sobie do muzyki z gramofonu? Matka (Barbara Hershey) Wilsona, która bez żadnego uzasadnienia ma sen częściowo wyjaśniający fabułę? W tej scenie zresztą okazuje się, co się dzieje z ich synkiem - czai się przy nim

Spoiler

Darth Maul. W dodatku jego stopy zakończone są racicami.

Jakby to skomentować? Nie wiem, a to dopiero początek atrakcji, bo w następnej scenie reżyser wprowadza dwójkę Ghostbustersów ze śmieszną aparaturą, którzy przerzucają się jakimiś pseudozabawnymi (!) tekstami. Mało tego, jednego z nich zagrał scenarzysta Leigh Whannell. Pamiętacie pierwszą Piłę? Tak, to on raczył nas tam swoim pożal się Boże aktorstwem. Ponieważ film jest zrzynką min. z Poltergeista, wezwane zostaje Medium.

Nie wdając się zbytnio w szczegóły, czeka nas baaardzo dokładne wyjaśnienie tego co się dzieje z chłopczykiem (przy którym zacząłem już poważnie zgrzytać zębami), na jaw wychodzi mroczna tajemnica z przeszłości (przy której zacząłem zdzierać sobie szkliwo) i bekowa scena seansu spirytystycznego. Ale to nic, bo oto nadchodzi finał, w którym twórcom puszczają wszystkie hamulce -

Spoiler

Patrick Wilson opuszcza ciało i udaje się w "zaświaty" by sprowadzić zagubione ciało astralne swojego synka i uwolnić go z - sądząc po dekoracjach - pałacu Dartha Maula.

Nie mogło zabraknąć oczywiście antyzaskakującego twista na koniec okraszonego łopatologicznymi flashami, mimo, że rzecz jest w 100% czytelna i zrozumiała.

Nie wiem, może nie zrozumiałem intencji twórców, bo gdzieniegdzie czytam o jakimś udanym powrocie do horrorów z lat 70-tych i tym podobne bzdety, włącznie z tym jakoby Insidious był filmem strasznym (bo jest, ale strasznie zły). Tanie zdjęcia, absurdalna muzyka, zagubiony Patrick Wilson, który momentami gra tak, jakby nie słyszał co mówi druga osoba w danej scenie (serio, WTF?), wreszcie ROTFLowe rozwiązania fabularne, choć za śmieszność tego filmu obarczam bardziej reżyserię i realizację niż pomysły jako takie, w odpowiednich rękach może i coś by z tego wyszło.

Zawartość kiczu w kiczu przekraczająca dopuszczalne normy, niestety nie jest to kicz sprawiający radość z obcowania z nim, wręcz przeciwnie.