Że co? Nie ma na forum wątku o Hellraiserze? To tak jakby na stronie porno nie było gołych cycków! Trzeba naprawić ten błąd, zwłaszcza że pod choinkę dostałem - oprócz parującej kupy zwanej Domem strachu - siódmą część Wysłannika Piekieł, zwaną Hellworld.com.
Film zapowiadał się atrakcyjnie jak kawał padliny rozłożony na wielkim zdjęciu nagiego Andrzeja Grabowskiego: oto mamy nastolatków, którzy przyjeżdżają na imprezę dla maniaków gry komputerowej Hellworld, której ukończenie - jak się okazuje - otwiera bramy piekieł. Taaaa, dobra. Super. Moje oczekiwania właśnie dowierciły się do ropy.
Zapusciłem więc film - i oczom nie wierzę. Co za zajebiście klimatyczny początek! Jak wiele innych horrorów sprzed paru lat, nakręcono go w Rumunii, a co jak co, ale Rumunia to nie w pytę dmuchał - w końcu coś musiało zainspirować Stokera do napisania o Drakuli, nie? Widoki z początku prezentują się więc odpowiednio ponuro: jakieś łyse krzaczory, chmurne niebo, zakonnice, zabytki architektury... Aż mnie zamurowało, bo Hellraiser: Hellworld (oryginalny tytuł nie posiada ".com") ma jeden z najlepszych prologów, jakie ostatnio widziałem. Może jednak nie będzie z tego film na 1\10.
Wreszcie pokazują się aktorzy. W teorii nastolatki. W praktyce... różnie bywa. Plus za to, że nie zatrudniono plastikowych modeli. A minus... Cóż, minusa też nie ma. Oni potrafią grać! Kolejny szok! Zaraz będą musieli zabrać mnie do szpitala! Ale chwila, spokojnie, nie ma aż tak dobrze - paru z nich gra kompletnych idiotów. Nie ich wina, tylko scenariusza.
A propos scenariusza - pamiętacie, jak wspomniałem o grze komputerowej otwierającej bramy piekieł? Pamiętacie, jeszcze nie ma sylwestra, jeszcze się nie upiliście. No więc w rzeczywistości fabuła nie rozwija się tak głupio, jak sugeruje opis. Więcej - ona ma sens i wciąga. Zdarzają się, oczywiście, wpadki, takie jak sekwencje typowo "nastolatkowe" - tzn. gołe cycki na dyskotece i emo-rock w tle, ale nie ma tego zbyt dużo. Generalnie reżyser i scenarzysta odwalają dobrą robotę. Ogląda się dobrze, aż na ekranie pokazuje się Lance Henriksen... Od tej pory ogląda się zajebiście.
Lance miał być, jak oczekiwałem, jedyną dobrą rzeczą w filmie. I fakt - jest zajebisty jak zawsze, ale wcale nie odstaje od reszty. Dobra, może Cenobici nie występują zbyt często, ale dialogi nie przyprawiają o zażenowanie, opowieść wciąga, jest fajna, w żadnym wypadku nie wymęczona ani bzdurna, zaś końcowy twist - którego można się zacząć domyślać mniej więcej od 3\4 filmu - daje porządnego kopa. Może i nie należy do supermądrych, ale jest logiczny i sensownie zamyka całość. I choć film nie jest odkrywczy, oryginalny czy zjawiskowo wyreżyserowany, to i tak jest po prostu cholernie solidny, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że to siódma część cyklu. Spodziewałem się nieudolnie umalowanego trupa, a dostałem staruszka wykazującego werwę godną Rocky'ego Balboa.
A wiecie, w czym tajemnica? W tym, że scenariusz początkowo nie miał nic wspólnego z Hellraiserem. Miał powstać osobny film, ale producenci uznali, że można wrzucić tu i ówdzie paru Cenobitów i zbić jeszcze parę dolców na starej licencji. Dobra decyzja - dzięki Pinheadowi i kumplom film zyskał pierwiastek zajebistości, którego mogło zabraknąć bez udziału piekielnej ekipy sado-maso. Bez Cenobitów powstałby dobry, choć niezapadający w pamięć horrorek. A teraz mamy dobry horror z Cenobitami i Henriksenem. DVD z tym filmem nikomu nie zeszpeci kolekcji.
7\10
Dla siódmej części cyklu ta ocena to najwyższa nobilitacja.
Film zapowiadał się atrakcyjnie jak kawał padliny rozłożony na wielkim zdjęciu nagiego Andrzeja Grabowskiego: oto mamy nastolatków, którzy przyjeżdżają na imprezę dla maniaków gry komputerowej Hellworld, której ukończenie - jak się okazuje - otwiera bramy piekieł. Taaaa, dobra. Super. Moje oczekiwania właśnie dowierciły się do ropy.
Zapusciłem więc film - i oczom nie wierzę. Co za zajebiście klimatyczny początek! Jak wiele innych horrorów sprzed paru lat, nakręcono go w Rumunii, a co jak co, ale Rumunia to nie w pytę dmuchał - w końcu coś musiało zainspirować Stokera do napisania o Drakuli, nie? Widoki z początku prezentują się więc odpowiednio ponuro: jakieś łyse krzaczory, chmurne niebo, zakonnice, zabytki architektury... Aż mnie zamurowało, bo Hellraiser: Hellworld (oryginalny tytuł nie posiada ".com") ma jeden z najlepszych prologów, jakie ostatnio widziałem. Może jednak nie będzie z tego film na 1\10.
Wreszcie pokazują się aktorzy. W teorii nastolatki. W praktyce... różnie bywa. Plus za to, że nie zatrudniono plastikowych modeli. A minus... Cóż, minusa też nie ma. Oni potrafią grać! Kolejny szok! Zaraz będą musieli zabrać mnie do szpitala! Ale chwila, spokojnie, nie ma aż tak dobrze - paru z nich gra kompletnych idiotów. Nie ich wina, tylko scenariusza.
A propos scenariusza - pamiętacie, jak wspomniałem o grze komputerowej otwierającej bramy piekieł? Pamiętacie, jeszcze nie ma sylwestra, jeszcze się nie upiliście. No więc w rzeczywistości fabuła nie rozwija się tak głupio, jak sugeruje opis. Więcej - ona ma sens i wciąga. Zdarzają się, oczywiście, wpadki, takie jak sekwencje typowo "nastolatkowe" - tzn. gołe cycki na dyskotece i emo-rock w tle, ale nie ma tego zbyt dużo. Generalnie reżyser i scenarzysta odwalają dobrą robotę. Ogląda się dobrze, aż na ekranie pokazuje się Lance Henriksen... Od tej pory ogląda się zajebiście.
Lance miał być, jak oczekiwałem, jedyną dobrą rzeczą w filmie. I fakt - jest zajebisty jak zawsze, ale wcale nie odstaje od reszty. Dobra, może Cenobici nie występują zbyt często, ale dialogi nie przyprawiają o zażenowanie, opowieść wciąga, jest fajna, w żadnym wypadku nie wymęczona ani bzdurna, zaś końcowy twist - którego można się zacząć domyślać mniej więcej od 3\4 filmu - daje porządnego kopa. Może i nie należy do supermądrych, ale jest logiczny i sensownie zamyka całość. I choć film nie jest odkrywczy, oryginalny czy zjawiskowo wyreżyserowany, to i tak jest po prostu cholernie solidny, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że to siódma część cyklu. Spodziewałem się nieudolnie umalowanego trupa, a dostałem staruszka wykazującego werwę godną Rocky'ego Balboa.
A wiecie, w czym tajemnica? W tym, że scenariusz początkowo nie miał nic wspólnego z Hellraiserem. Miał powstać osobny film, ale producenci uznali, że można wrzucić tu i ówdzie paru Cenobitów i zbić jeszcze parę dolców na starej licencji. Dobra decyzja - dzięki Pinheadowi i kumplom film zyskał pierwiastek zajebistości, którego mogło zabraknąć bez udziału piekielnej ekipy sado-maso. Bez Cenobitów powstałby dobry, choć niezapadający w pamięć horrorek. A teraz mamy dobry horror z Cenobitami i Henriksenem. DVD z tym filmem nikomu nie zeszpeci kolekcji.
7\10
Dla siódmej części cyklu ta ocena to najwyższa nobilitacja.
30-12-2008, 00:19
