[nawrocki]

Za 20 lat ten film będzie uznawany za klasyk. Inteligentne, wymagające, znakomicie zagrane i sfilmowane, kameralne widowisko (ale fajny oksymoron!), stylizowane na kino szpiegowskie z lat 60. i 70. Alfredson postawił przede wszystkim na dbałość o szczegóły i to w nich tkwi większość tego, co potrzebne do ogarnięcia całej fabuły - krótkie, przeplatające się ze sobą scenki, pojedyncze ujęcia, porozumiewawcze spojrzenia - w tym wszystkim jest zawarty klucz do rozwiązania zagadki tożsamości kreta. Jednak miejscami szwedzki reżyser chyba zbyt bardzo wierzy w możliwości poznawcze widza i zostawia sporo niepotrzebnych niedomówień. Oczywiście, może być też tak, że to ja coś przeoczyłem. Dlatego planuje drugi seans i mam nadzieję, że ocena wzrośnie.

7/10