[Quay]

Oglądałam całość jednym ciągiem i tylko dzięki temu denny i tani cliffhanger na końcu 7. odcinka nie wyprowadził mnie z równowagi :) Borze, ależ to było... poniżej wszystkiego.

Niedoróbek i tanich twistów było zresztą w drugim sezonie sporo, do tego doszły klisze: stary wyga na emeryturze dostaje ostatnie zlecenie, które w końcu przyjmuje, domniemany morderca wysyła do domniemanej ofiary listy z przedmiotem znaczącym coś tylko dla nich, obie prawniczki (jedna Dobra, kierująca się etyką zawodową, druga Zła, traktująca proces jako grę) mają Problemy, co ma im dodać głębi, w dodatku obie się znają i dochodzi wątek ich rywalizacji. Siłą 1. sezonu była stara, dobra kryminalna tajemnica: kto zabił, i powolne śledztwo. Tutaj już tej tajemnicy nie ma, więc postawiono na twisty i szybsze tempo. Wciąga to, owszem, ale od niechlujstwa scenariusza chwilami zęby bolą. Cały czas miałam wrażenie, że dwa wątki -- sądowy i śledztwo z Sandbrook -- przeszkadzają sobie nawzajem, że żadnego nie zdołano napisać dobrze.

Nie znaczy to, że ten sezon był całkiem zły. Kupuję zabieg z niespodziewaną zagrywką wiadomo kogo -- w końcu wiadome było, że

Spoiler

Miller to pizda, więc chęć ratowania własnej skóry i wyparcie się odpowiedzialności doskonale do niego pasują. Pomyślał o latach w więzieniu, strach go obleciał, niech kto inny pójdzie za niego siedzieć, choćby ojciec zmordowanego chłopca czy nawet Ellie, byle tylko jego dupsko było wolne. Jego wygnanie przez mieszkańców Broadchurch też kupuję -- po linczu poszliby siedzieć, więc trzeba było wymyślić jakiś inny sposób, by nie oglądać na co dzień gęby mordercy. Przy okazji mam roboczą teorię na temat trzeciego sezonu: Miller, wściekły na ludzi z Broadchurch, w dalszym ciągu niepoczuwający się do winy (bo nie przestanie być pizdą), a zbyt przestraszony, żeby wrócić, może szukać pocieszenia u boku kolejnego dzieciaka, którego również "niechcący" zabije, ale tym razem dowody przeciwko niemu będą nie do obalenia.

Finał procesu też kupuję, bo pokazano wadliwość sądownictwa, to, na co wiecznie narzekają gliniarze ze wszystkich seriali: "My łapiemy przestępców, a potem sąd puszcza ich wolno". Gorzej, że sam proces to żenada, z nieprzygotowanymi, pogrążającymi samych siebie świadkami i oskarżeniem niezdolnym do odparcia idiotycznych sugestii obrony (postać Ch. Rampling była beznadziejnie daremna).

Wątek Sandbrook miał parę fajnych głównych aktorów, dobry finał (jeszcze jedna głupia, nieprzemyślana zbrodnia "dobrych ludzi") i prawie wcale nieangażujące powtórne śledztwo. Rzeczywiście lepiej by to wyglądało jako prequel, ale pewnie nie chciano tego robić, by swój udział mogła mieć Ellie. Speaking of -- Olivia Colman jest fantastyczna i tak po prawdzie, to oglądałam ten sezon przede wszystkim dla niej. Najlepsze są chwile, kiedy w tę miłą, sympatyczną kobietę wstępuje anioł zemsty i wkurwu (scena opierdalania syna w sądzie -- mjut :), jak również "przyjazne" sceny z Hardym, jak ta w toalecie z pierwszego odcinka :D Co do samego Hardy'ego, to przede wszystkim się martwiłam, żeby chłopina nie zszedł na zawał :) W każdym razie między Tennantem a Colman jest wciąż świetna chemia i bardzo fajnie ogląda się ich razem (czego ponoć kompletnie nie było między Tennantem a Anną Gunn w nieudanym rimejku).

Niemniej ogólna ocena wygląda u mnie obecnie tak, jak u Pelivarona. Też nie wiem, jak pociągną trzeci sezon (oprócz wątku, o którym piszę w spojlerze). Jak dla mnie scena pod klifem mogłaby być finałem całego serialu.