[Negrin]

O tym, że (w wersji dla początkujących) do różnych rodzajów kina potrzebne są kompletnie inne szabloniki albo (w wersji dla zaawansowanych) w ogóle niepożądane są jakiekolwiek szabloniki.

[D'mooN]

Ok, o 'wersji dla początkujących' zapomniałem wspomnieć, ale przecież zupełne odrzucenie oczekiwań co do filmu uniemożliwia jego ocenę inną niż przez pryzmat własnego gustu.

[Negrin]

Niekoniecznie. Przecież właśnie te oczekiwania to jest w znacznej części projekcja własnego gustu, patrz casus Mentala. Oczywiście mówienie o całkowitym odrzuceniu oczekiwań to jest idealizacja, wiem o tym. Natomiast ja osobiście staram się (natomiast nie wymuszając na sobie czegokolwiek) te oczekiwania ograniczać do minimum. Naturalnie bywa to ciężkie, jeśli film a) należy do ściśle zdefiniowanego gatunku, b) jest kontynuacją jakiegoś cyklu, c) wyszedł spod ręki reżysera/scenarzysty/kogoś tam, kto przyzwyczaił publiczność do konkretnego stylu, d) słyszałem o filmie dużo, zanim do niego usiadłem itd. Innymi słowy: jest wiele czynników, które na mniej lub bardziej świadomym poziomie kształtują te oczekiwania. Natomiast takie dążenie do odrzucenia oczekiwań można odrobinę mniej gromkopierdnie (with compliments) określić jako "podejście do filmu z otwartym umysłem". Zresztą nie tylko do filmu; Mental niniejszym zacznie znowu zgrzytać zębami, ale podobnie staram się podchodzić do muzyki i wszelkich innych sztuk. W każdym razie siadając przed ekranem staram się w myślach powiedzieć do reżysera: "Dobra, pokaż, co wymyśliłeś. Pokieruj mną". Jeśli film dobry, to reżyserowi ta sztuka się udaje. Na czas trwania filmu (a może i dłużej) zaraża mnie swoją wizją kina. Mental wyzywa mnie od postmodernistów, ale to ja daję się twórcy prowadzić za rękę. Z nas dwóch to on ma w sobie więcej z dekonstrukcjonisty.

[Mental]

topic jest zle zatytulowany - powiedzialbym wrecz, ze fatalnie. nie o podzial na kino dynamiczne i statyczne chodzi, ale o podzial na kino [tutaj nazwa] i ARTYSTYCZNO-FILOZOFICZNE.

[desjudi]

co masz do artyzmu i filozofii?

[Mental]

dobrze wiesz, Des, co mam - nic - jesli tylko oba skladniki dozowane sa tak jak w Siedem albo - poza jednym wyjatkiem (monologiem na lodzi) - w Ghost in The Shell.

[Mental]

Sam na siebie jestem zirytowany, że dałem w siebie wmówić, że kino ma być z wymaganiami; czyli szare, zapiekłe, posępne, mdlące, otępiające, wlokące się, glutowate, gnojące, wstydzące, ale referowane przez docentów i profesurów od filmu, którzy mnie zmuszają, bym docenił "ważną pozycję nie nadającą się do oglądania". Co jest do cholery, co jest psiakrew, i mówię sobie: dosyć tego terroru snobo-snujków, dosyć dętego marmuru, dosyć załganego seminarium. Kino – jak sama nazwa wskazuje – to jest kino, i za podwyższoną cenę biletu życzę sobie być ucieszony, pocieszony, zabawiony, podtrzymany na duchu; życzę sobie dotknąć żywiołu, uczestniczyć w ruchu, wzruszeniach, fantazjach i oglądać dziewczynki.

fuck yeah!:) Kaluzynski zawsze rzadzil, ale tera to doslownie rzadzi i dzieli. cytat pochodzi z ksiazki Bankiet w domu powieszonego.

[desjudi]

czerń albo biel.
całe szczęście zapodany cytat to nie credo Kałużyńskiego-widza i Kałużyńskiego-krytyka. Wystarczy zobaczyć w jaki sposób i o jakich filmach pisał. Na pewno nie czarno-biało.