Będzie trochę spojlerów. Zakończenia nie zdradzę.
Chyba najbardziej spontaniczny zakup jakiego dokonałem. Widzę okładkę DVD i mam w głowie tylko zachwyt dziecka nad zajebistością tego filmu. Oczywiście oglądanego w tajemnicy przed kimkolwiek. Tylko w stosunku do T2 i Guyvera miałem większy sentyment.
Dla niewtajemniczonych - film opowiada o wykidajle nazwiskiem Dalton (Patrick Swayze), który jest niemalże legendą wśród kumpli po fachu (i nie tylko), a który zdecydował się przemienić pewną mordownię w miejsce, do którego ludzie będą uderzać drzwiami i oknami w celu wprowadzenia do krwiobiegu jak największej liczby procentów, a następnie wytańczenia ich na parkiecie przy zacnej muzie. Na drodze stoi mu wpływowy koleś, któremu wydaje się, że miasteczko, razem ze spelunką, jest jego.
Wprowadzenie tego filmu ma w sobie coś magicznego. Zajebista muza, napisy początkowe w kolorze kiczowatego różu, klub pełen roztańczonych ludzi, no i oczywiście wejście protagonisty. Kamera obraca się wokół niego, gdy stojąc przy barze taksuje otoczenie w poszukiwaniu ewentualnej zadymy. Do takowej dochodzi, więc przydupasy Daltona zajmują się problemem. Ów Problem prosi by go puścić, i że już będzie grzeczny. Legenda się godzi, obrywając za swoją pobłażliwość nożem po ramieniu. Problem, ponownie nawiedzany przez łapy przydupasów, postanawia wyzwać Daltona na pojedynek. Dalton przez chwilę milczy, po czym dziarsko rzuca przeciwnikowi: "Na zewnątrz".
Myślę sobie: "O nie. Co ja wygrzebałem".
Problem gotowy do walki. Dalton staje przed nim, po czym uśmiecha się i wraca spokojnie do klubu, kryty przez ścianę przydupasów. Zrobił, co miał zrobić - wyniósł problem poza klub, dodatkowo nie ruszając nawet palcem. Wszyscy są zadowoleni, w tym najbardziej ja.
W końcu pewien właściciel klubu prosi go o pomoc (wyżej napisałem o co chodzi). Dalton wyrusza do miasteczka, obczaja klub, śmieje się pod nosem na widok tej raczkującej speluny i obmyśla plan. Gdy dochodzi do bójki, w której uczestniczą wszyscy bywalcy, przygląda się. Wydawałoby się, że jedyny ruch jaki wykona, to lekki unik przed lecącą w jego stronę butelką. I w sumie nie zobaczymy jak kopie dupę, aż do momentu, kiedy to dokładnie w 25 minucie i 59 sekundzie rozpieprza stół przy pomocy łba kolesia grożącego bramkarzowi nożem. Te pół godziny bez ruszania palcem komentuje za widza wykidajło-amator: âSo far he hadnât shown me shitâ. Świetna sprawa.
Teksty w filmie też niczego sobie. Kiedy Dalton tłumaczy swoim podwładnym jak powinni się zachowywać wykonując zawód "bouncera", zdradza, że główna zasada to być miłym, nie brać niczego do siebie. Wtedy jeden ze słuchaczy pyta: "Czyli mam nie brać do siebie tego, że ktoś nazwie moją matkę dziwką?". Wtedy Dalton odpowiada pytaniem: "A jest nią?". Coś pięknego. Albo tekst, którym męczą go wszyscy dookoła (zasłużenie): "Myślałem/am, że będziesz większy". Kurde le bele, było tego więcej, ale nie mogę sobie teraz przypomnieć.
No i jeszcze jedna postać - Wade Garrett w wykonaniu Sama Elliotta. Na początku jedynie się o nim wspomina. Widz poznając go w mniej więcej połowie filmu wie tylko tyle, że to kumpel Daltona. Wade samą swoją obecnością sprawił, że polubiłem skurczybyka. Jest luzacki, doświadczony jak cholera i trzyma niezłą formę jak na kulejącego dziadka. Postać z prawdziwą iskrą.
Film nie jest arcydziełem, ale to bardzo dobre kino ociekające klimatem akcyjniaków końca lat 80-tych z absolutnie kapitalną muzyką. Polecam.
P.S. Jodie Foster w tym filmie to prawdziwa szprycha. Jej taniec na scenie w klubie to coś niesamowitego.
Chyba najbardziej spontaniczny zakup jakiego dokonałem. Widzę okładkę DVD i mam w głowie tylko zachwyt dziecka nad zajebistością tego filmu. Oczywiście oglądanego w tajemnicy przed kimkolwiek. Tylko w stosunku do T2 i Guyvera miałem większy sentyment.
Dla niewtajemniczonych - film opowiada o wykidajle nazwiskiem Dalton (Patrick Swayze), który jest niemalże legendą wśród kumpli po fachu (i nie tylko), a który zdecydował się przemienić pewną mordownię w miejsce, do którego ludzie będą uderzać drzwiami i oknami w celu wprowadzenia do krwiobiegu jak największej liczby procentów, a następnie wytańczenia ich na parkiecie przy zacnej muzie. Na drodze stoi mu wpływowy koleś, któremu wydaje się, że miasteczko, razem ze spelunką, jest jego.
Wprowadzenie tego filmu ma w sobie coś magicznego. Zajebista muza, napisy początkowe w kolorze kiczowatego różu, klub pełen roztańczonych ludzi, no i oczywiście wejście protagonisty. Kamera obraca się wokół niego, gdy stojąc przy barze taksuje otoczenie w poszukiwaniu ewentualnej zadymy. Do takowej dochodzi, więc przydupasy Daltona zajmują się problemem. Ów Problem prosi by go puścić, i że już będzie grzeczny. Legenda się godzi, obrywając za swoją pobłażliwość nożem po ramieniu. Problem, ponownie nawiedzany przez łapy przydupasów, postanawia wyzwać Daltona na pojedynek. Dalton przez chwilę milczy, po czym dziarsko rzuca przeciwnikowi: "Na zewnątrz".
Myślę sobie: "O nie. Co ja wygrzebałem".
Problem gotowy do walki. Dalton staje przed nim, po czym uśmiecha się i wraca spokojnie do klubu, kryty przez ścianę przydupasów. Zrobił, co miał zrobić - wyniósł problem poza klub, dodatkowo nie ruszając nawet palcem. Wszyscy są zadowoleni, w tym najbardziej ja.
W końcu pewien właściciel klubu prosi go o pomoc (wyżej napisałem o co chodzi). Dalton wyrusza do miasteczka, obczaja klub, śmieje się pod nosem na widok tej raczkującej speluny i obmyśla plan. Gdy dochodzi do bójki, w której uczestniczą wszyscy bywalcy, przygląda się. Wydawałoby się, że jedyny ruch jaki wykona, to lekki unik przed lecącą w jego stronę butelką. I w sumie nie zobaczymy jak kopie dupę, aż do momentu, kiedy to dokładnie w 25 minucie i 59 sekundzie rozpieprza stół przy pomocy łba kolesia grożącego bramkarzowi nożem. Te pół godziny bez ruszania palcem komentuje za widza wykidajło-amator: âSo far he hadnât shown me shitâ. Świetna sprawa.
Teksty w filmie też niczego sobie. Kiedy Dalton tłumaczy swoim podwładnym jak powinni się zachowywać wykonując zawód "bouncera", zdradza, że główna zasada to być miłym, nie brać niczego do siebie. Wtedy jeden ze słuchaczy pyta: "Czyli mam nie brać do siebie tego, że ktoś nazwie moją matkę dziwką?". Wtedy Dalton odpowiada pytaniem: "A jest nią?". Coś pięknego. Albo tekst, którym męczą go wszyscy dookoła (zasłużenie): "Myślałem/am, że będziesz większy". Kurde le bele, było tego więcej, ale nie mogę sobie teraz przypomnieć.
No i jeszcze jedna postać - Wade Garrett w wykonaniu Sama Elliotta. Na początku jedynie się o nim wspomina. Widz poznając go w mniej więcej połowie filmu wie tylko tyle, że to kumpel Daltona. Wade samą swoją obecnością sprawił, że polubiłem skurczybyka. Jest luzacki, doświadczony jak cholera i trzyma niezłą formę jak na kulejącego dziadka. Postać z prawdziwą iskrą.
Film nie jest arcydziełem, ale to bardzo dobre kino ociekające klimatem akcyjniaków końca lat 80-tych z absolutnie kapitalną muzyką. Polecam.
P.S. Jodie Foster w tym filmie to prawdziwa szprycha. Jej taniec na scenie w klubie to coś niesamowitego.
I do not believe in the creed professed by the Jewish Church, by the Roman Church, by the Greek Church, by the Turkish Church, by the Protestant Church, nor by any church that I know of. My own mind is my own church
18-12-2008, 19:12
![[Obrazek: roadhousestill44.jpg]](http://screampunch.typepad.com/photos/uncategorized/roadhousestill44.jpg)
![[Obrazek: 424087.1.jpg]](http://1.fwcdn.pl/ph/18/15/11815/424087.1.jpg)
![[Obrazek: kris.jpg]](https://i.ibb.co/QQz1DLd/kris.jpg)
