[Mental]

dzięki hannibalowi, który był łaskaw w "krótkiej piłce" rozreklamować ów tytuł, obejrzałem powalająco dobre kino sensacyjne. z trudem powstrzymuje się od użycia mocniejszych słów. jak ja do jasnej ciasnej uwielbiam takie filmy! zwłaszcza jeśli w newralgicznych momentach podchodzą do tematu w sposób nietuzinkowy. dzieło pana Cannona ten warunek spełnia.



postać grana przez raya liotte. pomijając aktorstwo - w wykonaniu liotty na ogol kapitalne, a w tym filmie po prostu rewelacja - najbardziej rozwaliła mnie w harrym (dodajmy: nałogowym hazardziście, takim prawdziwym hardcore'owym, grającym nie dla kasy, ale dla samej gry) masa niedopowiedzeń, z których scenarzysta zbudował tę postać. niektóre jego życiowe decyzje mogą budzić zdziwienie i wydawać się kompletnie niezrozumiałe. ogólnie rzecz ujmując harry to taki Mannowski typ faceta - złożony z kawałków, rozbity, będący w połowie drogi do celu, czymkolwiek ów cel jest, w życiu kierujący się zasadami i dla tych swoich abstrakcji gotowy poświęcić zdrowie, miłość, wszystko. co ciekawe, wątek miłosny poprowadzony został przez reżysera mega niehollywoodzko, niełopatologicznie i zajebiście subtelną ręką. imo jeden z mocniejszych punktów historii. to chyba była miłość z gatunku tych traktowanych na serio przez obie strony (choć kobieta nie miała złudzeń, jak to się skończy) - jedyne szczere uczucie w Phoenix.



no właśnie - uczucia w Phoenix. jon lajoie śpiewał, że uczucia są gejowskie. główny kwartet - gliniarze płci męskiej, zasadniczo do szpiku kości skorumpowani, mający za uszami więcej niż niejeden mafiozo - chyba zbyt dosłownie zinterpretowali słowa jona. co się zaś tyczy kobiet, większość z nich - jak to zresztą zwykle bywa w archetypowo męskim kinie sensacyjnym - to ździry kurwiące się dla pieniędzy. dobra jest scena, jak harry nakrywa żonę przyjaciela ujeżdżającą innego typa. Katie, ty naprawdę jesteś kurwą co się zowie.



po trzecie, zakończenie. perfekcyjne wyczucie klimatu historii. finał to się panu reżyserowi udał bez kitu oskarowo. cudowne zamknięcie - takie bezkompromisowo zajebiste, puentujące. ostatnie ujęcia oglądałem z rozdziawioną gębą.

po czwarte, w roli drugoplanowej sepleniący Tom Noonan. zazwyczaj w obstawie dwóch obszczymurów.

wreszcie po piątek, PHOENIX TO KINO SENSACYJNE!!! nieściemniane, wysokooktanowe, brutalne, słowem, towar, który dzisiaj kiepsko schodzi z półek. dla mnie klasyk.