[michax]

Jeden z najlepszych  seriali Stevena Moffata. Nie chodzi mi że w ostatnich latach tylko mam na myśli wszystkie seriale twórcy Sherlocka. Świetne dialogi, zabawne, ale też kiedy trzeba trzymające w  napięciu. I jak to w serialach Moffata dialogi są szybkie, pingpongowe, więc ogląda się trochę jak seriale Sorkina, Kingów (od  m in The Good Fight, Evil) czy Pellegrino.

Moffat znany jest z tego, że lubi w zwroty akcji, ale w tej produkcji większość twistów ma sens, nie przewracałem oczami, a nawet gdy początkowo wydaje się że twistów trochę za dużo, to później okazuje się, że ma sens wszystko. Moffat jakimś cudem nie odlatuje z pomysłami za bardzo. Może dlatego trzymał się ziemi,  bo to może być bliski dla niego temat, sprawia wrażenie jak był świadkiem takich sytuacji jakie przedstawił w serialu, więc podszedł z szacunkiem do tematu.  Bardzo dobra rozrywka która z komedii/satyry czym dłużej trwa zamienia się w dramat o tym, czy ludzie którzy są dobrzy, a przynajmniej ci którym się tak wydaje, rzeczywiście tacy są, o cancel culture, o facetach, którym wydaje się że są postępowi, są feministami, o  telewizji, mediach, popularności, wykorzystywaniu innych ludzi.  Moffat w interesujący sposób żongluje tymi wszystkimi wątkami.  

Serial mija szybko bo to tylko 4 odcinki, jak to bywa w angielskich serialach. Może napiszę o minusach a są dwa. Nie podobała mi się postać córki Douglasa, która jest tak przerysowana, że nie mogłem jej zdzierżyć. Ale po dialogach jakie o niej padają w serialu to wydaje mi się, Moffat zdawał chyba sobie sprawę, że przesadza, robi parodię z młodego pokolenia. Pada dialog w serialu, gdy ojciec do żony mówi z niepokojem, czy ona trafiła do sekty, czy jakoś tak. Równie irytujący był komik, którego zatrudniono do naprawienia sytuacji z Douglasem (zastanawiam się, czy aktor jest słaby i dlatego irytuje, czy może dlatego że gra irytujące role, bo w Tedzie Lasso też wkurzał, a gra podobnie w obu serialach). Ale do reszty obsady nie mogę się przyczepić.

Douglasa gra Hugh Bonnenville i jest to idealny casting do roli dobra narodowego, którego wszyscy kochają (taką rolę mógłby zagrać też Colin Firth), więc gościowi od początku ufamy. Jest to ciekawy przypadek angielskiego aktora powszechnie znanego z Downtown Abbey, ale ja tego serialu nie widziałem. I gdybym miał wymienić jakieś jego role w filmach i serialach to oprócz Paddingtona nic nie kojarzę. Wydaje mi się, że to aktor, który nie chciał, a nawet jak próbował to nie udało mu się zrobić kariery poza Wielką Brytania.  To nie jest Martin Freeman, Cumberbach, Tennant, Colman i inni. W UK to pewnie wielka gwiazda, ale jednak chyba nie taka jak wymienieni aktorzy, prawda? Nie zdziwiłbym się gdyby w USA go nikt nie kojarzył, oprócz fanów Downtown Abbey.

Równie dobry jest  Ben Miles w roli producenta. Szczególnie w jednym z odcinków, którego akcja dzieje się w pokoju w hotelu w  czasie przyjęcia dał popis aktorstwa. Podobnie jak Karen Gillan, która w tym odcinku wspina się na wyżyny aktorstwa. Dostaliśmy teatr trzech aktorów w tym odcinku, a scena ostatnia przy drzwiach, finałowa, to po prostu aktorstwo na poziomie wybitnym. Nie tylko ten jeden odcinek z pokojem hotelowym jest tak dobry, wszystkie trzymają poziom, ale akurat ten jeden się wyróżnia ponad pozostałe.

Karen Gillan lubię jeszcze z czasów Doktora Who. Nie jest tak, że poznałem ją dopiero w Strażnikach Galaktyki, gdzie zagrała jedną z najciekawszych i najtragiczniejszych postaci i nie dała się przyćmić charakteryzacji, wiem że to dobra aktorka od czasów właśnie Doktora Who. Ale nie sądziłem że potrafi z takim ogniem zagrać postać, która ma wiele twarzy. Szkoda że dziewczyna oprócz Marvela nie wyszła poza UK, a  nawet za bardzo nie kojarzę jej z ostatnich lat z brytyjskich filmów i seriali.

Ciężko pisać coś więcej o tym serialu, poza tym, że to przewrotna produkcja, więc może przejdę do spoilerów i napiszę o kilku wątkach, ale zaznaczam - nie czytajcie dopóki nie obejrzycie.  Ocena: 8/10.

Spoiler

Podobało mi się, że Madeline nie chciała ukarać głównego winnego, tylko swojego idola.  No i to zdanie które Douglas rzucił, że wie że będzie musiała przechodzić przez gówno, ale robota jest tego warta, pokazało jakim jest człowiekiem. Ale jednocześnie  to zdanie spowodowało, że laska uznała, że będzie  grać wedle ich reguł.

A Douglas sam się wkopywał coraz bardziej przez swoje cechy charakteru, które mu Madeline wypunktowała. A cancel culture ostatecznie poszedł przez zupełnie inną sprawę niż głupi żart od którego serial się zaczyna. Dostaliśmy taki bardziej wyrafinowany i na wyższym poziomie trolling. Ale mimo tego wszystkiego co się dowiedziałem o Douglasie to  było mi go szkoda na koniec, a to że innej osobie się nie oberwało to mnie wkurzyło.

[PropJoe]

Możliwe spoilery, większe lub mniejsze... Większe ukryje a mniejsze nie wykraczają chyba poza tym, co widać w zwiastunie.

Też obejrzałem jakiś czas temu i w sumie z przyjemnością, bo te kilka odcinków można łyknąć w dwa wieczory, historia się nie dłuży, jest w miarę różnorodnie mimo wszystko - głównie dzięki odcinkowi hotelowemu i temu przygotowawczemu wywiadowi. Fajna rozrywka, ale nie pozbawiona wad typowych nie tylko dla Moffata, ale też mam wrażenie pewnego typu brytyjskich seriali. To znaczy, myślę, że to się super sprawdza jak kierowany do masowego brytyjskiego widza serial do puszczenia w najlepszym czasie antenowym, ale wiadomo, że my tu jesteśmy elitą i możemy wymagać więcej. 

Satyra na cancel culture i to wszystko o czym piszesz, nie jest może jakoś boleśnie oczywista, ale jednak bywa. Zgadzam się, że córka i komik to zupełnie nieudane postaci. Dla mnie też punkt wyjścia jest taki trochę naciągany. Wiadomo, że gdyby nie był takie jaki jest, to cała reszta scenariusza nie miałaby sensu i wiem, że w dzisiejszych czasach canceluje się ludzi za różne głupoty, ale jednak chyba zwykle za jakiś konkret. A tutaj mam uwierzyć, że kariera Douglasa wisi na włosku, bo "opowiedział seksistowski" żart. Niby można argumentować, że konkretny cytat nie jest konieczny, żeby spowodować jakieś wątpliwości, napięcie i falę trudną do powstrzymana, ale ogólnie jakieś to takie naciągane mi się wydało. Szczególnie te tysiące podań tłita itd. 

Podobnie cały trzeci odcinek trochę mało wiarygodny...

Spoiler

biorąc pod uwagę, że przed nim niewiele wskazuje na nawet jakiś szczególny dystans Madeline do Toby'ego, który w tym odcinku jest jakby zupełnie inną postacią. Znowu, można tego bronić, że alkohol, że poza miejscem pracy itd. Ale ja tego nie kupuję i traktuję w kategorii mało wiarygodnego twistu. W Sherlocku takie umowne mieszanie względnego realizmu z totalną fantazją miało sens, tutaj oczywiście nie ma aż takiej fantazji, ale całość jest przecież osadzona bardzo w realnym świecie, jest zdaje się na poważnie.

Ogląda się to nieźle, nie zaprzeczam, ale jednak wolę pójście w większą wiarygodność w takich historia, nawet kosztem rozrywki. 

Ogólnie spoko rzecz, mam słabość do brytyjskich seriali i wybaczam im te wady, o których napisałem, a które są mam wrażenie typowo brytyjskie właśnie. Nie wiem czy widziałem coś Moffata poza tym i Sherlockiem, ale rozumiem, że taki też jego urok.

Słabe 7/10? Mocne 6/10?