Obsadzenie w głównych rolach Billa Hadera i Kristen Wiig jest zarazem największym przekleństwem, jak i błogosławieństwem filmu. Przekleństwem, bo zatrudnienie duetu znanego ze wspólnych wygłupów w Saturday Night Live składa odbiorcy obietnicę określonego rodzaju filmu, której nie spełnia. Błogosławieństwem, bo to... Bill Hader i Kristen Wiig. Oboje są znakomitymi komikami, ale jak się okazuje, niemniej utalentowanymi aktorami dramatycznymi, a ich wieloletnia przyjaźń i zauważalna radość z przebywania w swoim towarzystwie idealnie przekładają się na relacje ich postaci - rodzeństwa, które po latach rozłąki odnawia kontakt.
Film jest chwilami przezabawny, o ile trafi do nas specyficzny humor prezentowany przez Hadera i Wiig, autoironiczny, czasami głupawy, czasami czarny, często subtelny i sytuacyjny. A przede wszystkim, tragikomiczny. Dość powiedzieć, że już na samym początku filmu próba samobójstwa dokonanego przez bohaterkę graną przez Wiig zostaje udaremniona przez telefon z informacją o... nieudanej samobójczej próbie jej brata. Dalej bywa jeszcze bardziej ponuro, bo reżyser (Craig Johnson) chętnie zapuszcza się w mroczne rejony, a filmowe rodzeństwo jest parą skomplikowanych osób. Ona zdradza swojego kochającego męża (Luke - do rany przyłóż - Wilson) z przygodnie poznanymi mężczyznami, on próbuje odnowić romans ze swoim dawnym nauczycielem-pedofilem (Ty Burrell). Jak widać, nie jest to beztroska, radosna komedia, jakiej można by się spodziewać po wspólnym występie gwiazd SNL.
Jeżeli jednak przejdziemy nad tym do porządku dziennego, otrzymamy niegłupie kino obyczajowe, pod wieloma względami klasyczne amerykańskie indie, celebrujące drobne radości dnia codziennego i pochylające się nad małymi dramatami ludzkimi. Szczere w wymowie, urzekające lekkością, z jaką została uchwycona bliska relacja filmowego rodzeństwa, no i chwilami - a jednak - bardzo zabawne. Warto.
Film jest chwilami przezabawny, o ile trafi do nas specyficzny humor prezentowany przez Hadera i Wiig, autoironiczny, czasami głupawy, czasami czarny, często subtelny i sytuacyjny. A przede wszystkim, tragikomiczny. Dość powiedzieć, że już na samym początku filmu próba samobójstwa dokonanego przez bohaterkę graną przez Wiig zostaje udaremniona przez telefon z informacją o... nieudanej samobójczej próbie jej brata. Dalej bywa jeszcze bardziej ponuro, bo reżyser (Craig Johnson) chętnie zapuszcza się w mroczne rejony, a filmowe rodzeństwo jest parą skomplikowanych osób. Ona zdradza swojego kochającego męża (Luke - do rany przyłóż - Wilson) z przygodnie poznanymi mężczyznami, on próbuje odnowić romans ze swoim dawnym nauczycielem-pedofilem (Ty Burrell). Jak widać, nie jest to beztroska, radosna komedia, jakiej można by się spodziewać po wspólnym występie gwiazd SNL.
Jeżeli jednak przejdziemy nad tym do porządku dziennego, otrzymamy niegłupie kino obyczajowe, pod wieloma względami klasyczne amerykańskie indie, celebrujące drobne radości dnia codziennego i pochylające się nad małymi dramatami ludzkimi. Szczere w wymowie, urzekające lekkością, z jaką została uchwycona bliska relacja filmowego rodzeństwa, no i chwilami - a jednak - bardzo zabawne. Warto.
Kinofilia - blog filmowy
PAMIĘĆ ABSOLUTNA, czyli...
TOTAL RECALL 2, czyli dlaczego Paul Verhoeven nie nakręcił kontynuacji.
PAMIĘĆ ABSOLUTNA, czyli...
TOTAL RECALL 2, czyli dlaczego Paul Verhoeven nie nakręcił kontynuacji.
08-02-2015, 17:26 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 29-02-2016, 23:57 przez Mierzwiak.)
