[Quay]

Intencje twórców odczytuję trochę jako chęć stworzenia serialu "ku pokrzepieniu serc" - jak to dawniej było w Anglii dobrze, i wszystko sprawnie funkcjonowało właśnie dzięki ścisłej społecznej hierarchii. Każdy znał swoje miejsce, robił to, co do niego należało w zakresie możliwości tego miejsca, i dzięki temu maszyneria działała. DA to chyba po części wyraz tęsknoty za tamtymi czasami, za mityczną "starą, dobrą Anglią".

Obejrzałam 3. sezon, i OMG. A odcinek Christmas special to już w ogóle. Kurde, to miało być Christmas special? Odcinki świąteczne robi się przecież po to, żeby wprowadzić widzów w miły, świąteczny nastrój, a nie doprowadzić do płaczu, nie? ;). No i całość jednak robi się coraz bardziej rzewnym melodramatem.

Spoiler

W 2. sezonie byli Lavinia i Richard, który byli obecni tylko po to, by chwilowo skomplikować wątek wielkiej miłości i których się pozbyto, gdy tylko przestali być potrzebni. W 3. najpierw Sybil umiera przy porodzie, potem Matthew wjeżdża w kartony. W niewielkim odstępie czasu ubito dwie główne postacie, których wątki budowano starannie przez dwa poprzednie - normalnie "Gra o tron" przy tym wysiada ;). Słyszałam, że aktorzy zrezygnowali, ale wolałabym jednak, żeby skończyli na 3. sezonie z tymi żywymi bohaterami, zamiast takiego rozwiązania, a tak jest otwarta droga do telewizyjnego tasiemca. I jeszcze te dzieci, które będą obchodzić urodziny w rocznicę śmierci swoich rodziców (tyle że przynajmniej łatwo będzie zapamiętać obie daty).

Ale i tak będę to oglądać, dopóki lady Vi jeszcze się trzyma :)

O'Brien była świetna - powinna dostać dożywotni fotel prezesa klubu Wrednych Suk i portomonetkę z napisem "Bad motherfucker". W tym serialu nie ma nic gorszego, niż trafić na jej czarną listę. Nie rozumiem tylko, skąd

Spoiler

Thomas wiedział o incydencie z mydłem? Nigdy mu się z tego nie zwierzyła, nawet jak byli BFF.

___________________________________________________________________________________________________


Czwarty sezon był... niezły. Mimo słabego zakończenia poprzedniego, udało się sensownie poprowadzić bohaterów i dopisać im interesujące wątki. Sam początek co prawda lekko mnie załamał -

Spoiler

Moja reakcja na odejście O'Brien:


Naprawdę słabo, że nie ma już postaci, którą tak wspaniale kochało się nienawidzić. Thomas w pojedynkę nie daje rady, w dodatku jego wątek został spłycony - przemierza salony wte i wewte i próbuje zrobić drugą O'Brien z tej poczciwej kobieciny Baxter, i wygląda na to, że jego obowiązki podkamerdynera się na tym kończą. Meh.

Jednak mimo takiego potraktowania moich ulubieńców oglądało mi się to jak zwykle z przyjemnością. Do połowy sezonu było nawet bardzo dobrze - dzięki mocnej, dalekiej od sielankowej atmosfery serialu końcówce 3. odcinka można się było nawet spodziewać, że pojawi się porządny motyw zemsty. Przy tym było dużo typowej dla DA codzienności, na którą zawsze przyjemnie się patrzy.
Mniej więcej od połowy sezonu zaczęło już powracać klasyczne DA, czyli atmosfera ciepła i miłości - nawet kluczowy wątek państwa Bates

Spoiler

jakoś się rozmył w niedopowiedzeniu.

Od sielanki odstaje trochę wątek Edith, który daje ponadto nadzieję na wprowadzenie do serialu motywu narodzin faszyzmu w Niemczech. BTW - o ile zakład, że

Spoiler

nad jej nieślubnym dzieckiem wszyscy przejdą do porządku dziennego równie łatwo, jak nad zamążpójściem - mezaliansem Sybil i homoseksualizmem Thomasa?

Odcinek świąteczny zachwyca stroną estetyczną, bo poza tym mniej więcej w połowie prezentuje perypetie ludzi, których widzowie nie znają albo znają bardzo mało, co jest średnio interesujące, nawet mimo krótkiego powrotu Shirley McLaine (za mało jej było). No ale na pewno lepszy od poprzedniego świątecznego.

A z zupełnie innej beczki - znalazłam przezabawny trailer procedurala policyjnego z udziałem Michelle Dockery. Lady Mary zmienia nazwisko i wstępuje do policji w Chicago, a jej partnerem zostaje Vic Mackey we własnej osobie! Aż szkoda, że to zgrywa, bo to byłby duet wszech czasów :).