[PropJoe]

(13-11-2024, 11:28)simek napisał(a): Jak się tak dłużej zastanowić, to takie postawienie sprawy jest pewną manipulacją, bo przecież jest różnicą czy to Catherine zdradziła, czy może była ofiarą, a więc zawsze była wierna i jest bez winy. Tak samo jak różna jest sytuacja, gdyby podkradła mężowi kasę, aby ją przepić od takiej, że ją okradziono - czemu Robert prędzej zaakceptowałby fakt, że zdarzyło się włamanie od tego, że żona miała trochę przyjemności z wydawania kasy?

Pomijając już czy ma sens porównanie gwałtu do kradzieży to różnica jest owszem i Robert miał okazję zareagować na obie wersję. Na zdradę się słusznie wkurwił. Ale ma tez dla mnie sens, że Catherine go zostawiła, bo na gwałt zareagował ulgą.

Cytat:Zresztą jak miałby się zachowywać Robert, aby Catherine nie miała do niego pretensji? Po przeczytaniu książki stwierdzić, że to super, że pod jego nieobecność żona nie była sama i znalazła sobie kochanka, bo przecież coś jej się od życia należy...

No nie. Tego nikt od niego nie oczekiwał.

Cytat:...a po dowiedzeniu się, że to jednak gwałt wpaść w szał i najlepiej zajebać Stephena, bo nie może zaakceptować zgwałcenia żony?

To tak. Szczególnie, gdyby dowiedział się o tym od razu. Przy czym nie dowiedział głównie dlatego, żeby Cuaron mógł zrobić kolejne cztery odcinki. Więc musimy wierzyć, że Catherine nie była w stanie o tym rozmawiać, nawet jak życie zaczęło jej się sypać totalnie, syn prawie umarł itd. Nie mogła też nawet próbować, choćby pisząc wiadomość: to był gwałt, nie romans, pogadajmy. Musiała wydzwaniać licząc, że odbierze a Cuaron o całą ekipa wygrzewająca się na koszt Apple we Włoszech, że nie odbierze. ;)

Cytat:Ja wiem, że prawdziwa odpowiedź na to pytanie brzmi: powinien po prostu spokojnie z nią porozmawiać i zapytać o jej wersję, no ale trochę na tym polegała gra z widzem przez 6 odcinków, aby ten pytał "dlaczego nikt nie pyta?" a i sama Catherine nie paliła się do zaprzeczenia. Co z drugiej strony można zrozumieć, bo niełatwo otwarcie mówić o czymś takim.

Patrz wyżej. Od niego nie można wymagać, że się będzie dopytywał. Widział zdjęcia. Był wkurwiony, ucierpiało ego, może to uderzyło w jakąś jego słabość, kompleksy. Ale ona?

(12-11-2024, 19:33)PropJoe napisał(a): Mi mniej chodziło o szukanie win i zasług u konkretnych osób, a chyba na taki zarzut odpowiadacie, tylko o najzwyklejsze rozdzielenie oceny, czyli że reżyseria spoko, ale scenariusz słabawy - jest to możliwe nawet gdy reżyserem i scenarzystą jest ta sama osoba.

No to reżyser Cuaron bierze scenariusz i mówi: co ten scenarzysta Cuaron mi tu wypisuje, to nie ma sensu. I robi po swojemu.

Cytat:

(12-11-2024, 19:33)PropJoe napisał(a): No i jak niemal pół odcinka było o tym, że Catherine wyglądała na zdjęciach tak, jak nigdy mąż jej nie widział to trudno później uwierzyć, że to były zdjęcia zrobione w strachu. Szczególnie jeśli mamy okazję porównać zdjęcia z "sesją".

Dla mnie to jest chyba największy zgrzyt. Żeby go wyjaśnić, to można próbować w taki sposób, że wersja Catherine wcale nie jest prawdziwa i tak samo jak wersja matki Jonathana jest skrajnie na jego korzyść, tak Catherine opowiedziała swoją tak, żeby było absolutne zero winy z jej strony?

Po środku mogłaby być wersja taka, że najpierw dobrowolnie zrobił zdjęcia a jak chciał więcej a ona nie, wyjął nóż. Tylko, że to jest doszukiwanie się niuansów przez nas tam, gdzie Cuaron nie bawi się w niuanse. Całe zakończenie jest takież że jej wersja jest prawdziwa. Dlaczego, ja jako widz mam go wyręczać? Pewnie gdyby go zapytać czy wersja Catherine jest prawdziwa to by ściemniał właśnie, że nie wiadomo, każdy może interpretować jak chce itd. Ale moim zdaniem kompletnie nie ma sygnałów wewnątrz opowieści, niuansów, niedopowiedzeń i mrugnięć okiem nawet, które by sugerowały, że prawda leży gdzieś pośrodku.

Catherine opowiada swoją wersję Stephenowi w sposób przekonujący, przywołuje zapachy, przeżywa te emocje. Mam jednocześnie uwierzyć, że z jednej strony ma taką traumę, że nie pogada z mężem, nie ściemni mu trochę, kiedy rozpada jej się wszystko a jednocześnie, że tej traumy nie ma - tzn. może trochę ma, ale głównie wyrzuty sumienia lub strach przed tym, że prawda wyjdzie na jaw. To jednak są chyba trochę inne emocje.

Podobnie trudno uwierzyć, że Catherine została zgwałcona a jednocześnie była w stanie tak przekonująco pozować, że nawet mąż nie widział jej tak napalonej nigdy.

Cytat:Właśnie nie wiem czy ja to dobrze zrozumiałem: to zdjęcie z widocznym w lustrze Nicholasem zostało u Stephena, nie wysłał go do Roberta? W każdym razie wiemy na pewno, że Nicholas był świadkiem tego stosunku, no to teraz pytanie o czym to świadczy? Przybliża nas do wersji, że to nie był gwałt? Bo chłopiec obudził się, zobaczył że mama się radośnie przytula z jakimś gościem, to wrócił do spania, a przecież gdyby był świadkiem jak Jonathan z nożem w ręku gwałci matkę, to chyba by jakoś zareagował, krzyczał, albo pobiegł po pomoc? Nie wiem, trudno powiedzieć jak zareagowałoby dziecko na taki widok.

Myślę, że tu też doszukujesz się niuansów i ukrytych znaczeń tam, gdzie ich nie ma.
Ja to w ogóle zrozumiałem tak, że Stephen dopiero zauważył Nicholasa na tych zdjęciach. Ale może to taka samo spełniające się przepowiednia, bo obawiałem się, że coś takiego wrzuci. W sumie jeśli Stephen widział, go tam od początku to niewiele zmienia. Po co miałby to robić?
Nie widzę też szczerze powodów, dla których Nicholas nakrywający matkę z kochankiem / gwałcicielem miałby wiele zmieniać, poddawać pod wątpliwość którąkolwiek z wersji. Nawet gdyby nakrył gwałciciela to matka mogłaby go spławić. Moim zdaniem, bez znaczenia.

Cytat:Jeszcze jeden szczegół być może podważający wersję Catherine: budzi się na plaży po krótkiej drzemce, a Jonathan leży sobie kilka metrów dalej i dzięki temu jest w stanie wskoczyć do morza. Czy to nie trochę dziwne, aby gwałciciel sprzed kilku godzin przyszedł sobie poleżeć na plaży koło ofiary?

No bardzo dziwne, chyba, że przyjmiemy, że scenariusz jest słaby. ;) A on nie mógł przyjść, jak ona już spała?

Cytat:Jak widzicie wciąż intryguje mnie ten serial, myślę o nim i czytam, bo nadal bliżej mi do oceniania tej narracji, czy zachowań postaci jako dziwnych niż wadliwych. Swoją drogą znalazłem nietuzinkową recenzję w The Spectator której pierwszy akapit brzmi tak:

Cytat:Sometimes spoilers can be your friend. For example, I have just cheated and looked up on the internet the shocking final plot twist in Disclaimer and now I have been relieved of a massive burden. No longer need I watch any more episodes of this weird, creepy, pretentious, contrived and prurient series just to see how it ends.

Mogę się podpisać. ;)
Obejrzałem w sumie bezboleśnie. Jasne, chciałem między innymi dowiedzieć się jak się skończy. Niby to powinien być dowód na jakość. Ale od pewnego momentu to było nie: "nie mogę się doczekać jak to się skończy" a raczej "boże, kiedy to się skończy, dobrze, że tylko kilka odcinków, oglądam dalej, żeby zobaczyć co absurdalnego jeszcze wymyślą". Trochę przesadzam, bo ogólnie to dam pewnie całości 6/10, ale tylko trochę.